Yazana Dair

-ben-?

2012-01-28T10:48:00.003+02:00

Bir gözlemin oluşabilmesi için en az bir gözleyen ve en az bir gözlenen gerekmektedir.
Gözlem, gözleyen tarafından, gözlenen üzerinde yapılır. Gözleyen ya da gözlenenden biri olmadan gözlem yapılamaz. Gözleyen kendini gözleyemez. Gözleyen ve gözlenen "aynı" olamaz. Gözlenen, gözleyen olamaz. O halde -ben- beni gözleyemez. -Ben- inizi gözlediğinizi sanırsınız ama gözlediğiniz siz değilsinizdir. Gözlemlediğiniz sizden farklıdır. Aynı olsaydı gözlemleyemezdiniz.
En basit haliyle, sen aslında sen değilsin. Hissettiğini sandığın, yaşadığını sandığın şey de sen değil.

Bu korkutucu mu geliyor :)

İlk önce bedenimizi görürüz ve -ben- bedenim deriz. Sonra zihnimizi fark ederiz, zihin olduğumuzu düşünürüz. Bazılarımız enerji olduğunu bile düşünüyor. Özdeşleşmeler bilinçli olmaz. Bilinçsizce olur. Gözlemleyebilmeniz için gözlemlediğiniz şeyin dışında olmak zorundasınız. Gözlem için, gözlenene dıştan bakılması gerekir. Gözlemleyebildiğiniz hiçbir şey olamazsınız. Gözlenen herşey görecedir, bu görecelik de -ben- e göredir. Bedeninizi hissediyor ve gözlemleyebiliyorsunuz. Zihninizdeki düşünceleri fark edebiliyorsunuz. Enerjinizin yükseklik derecesini algılayabiliyorsunuz. Onları gözlemleyebiliyorsunuz. O halde siz onlar olamazsınız.

Aynada baktığınız surata siz değilmişsiniz gibi bakın. Gördüğünüzün siz olmadığını düşünün. Yabancılaştığınızı göreceksiniz. Onun da size baktığını fark edeceksiniz. Korkak ve yabansı bakacak. Peki -ben- sandığınız hiç bir şey siz değilse, siz nesiniz?

Algılayamadığınız ama olduğunu bildiğiniz şey nedir?

yolcu

2012-01-22T13:21:00.002+02:00

İçimde saklanan hancı,
gölgemi gördün mü?
kanatları var mıydı, gölgemin?

hancının olayı,
sabah namazına kadar.
sonra ver elini aylaklık
ekmek ağızdan, nefes burundan!
içerisi sıcak…
hancı olmak varmış bu dünyada.
misafiri bol.
her biri,
aklın önüne sürdüğü.
yap sohbetini,
sat olan biteni,
sonra güzel bir uyku.

hancı, ev sahibi.
benim yolum illa senden mi geçecek?
neden karanlıkta oturursun hep?

yolcunun olayı,
daha hareketli.
ara ki bulasın,
masallardaki prensesi!
ömrünü hancı çalar.
sen çantanda taşı,
gülümsemelerini.
hancıya borç,
bin gülümseme.
gülümse ki,
hancıyla aran iyi olsun.

yolcunun,
uzun ince yolculuğu,
bir yanda kırmızı,
bir yanda siyah…

düş

2011-10-03T09:00:00.000+03:00

Sana dokunmayı düşlemek
Arsız yağmura sarılmak gibi
Önce soğuk, sonra ıslak, derken ılık
Saçından falına bakardım, düşümde
İki yol var derdim
Birisi dudaklarında başlıyor, diğeri belinde bitiyor
Biliyorum, kaybolurdum ben düşümde
Duymadığım kokulara giderdim
Görmediğim manzaralara bakardım
Derken güneş batardı
Ben yorulduğum yerde uyurdum
Boynunda yatardım, memelerinde uyanırdım
Düş sürerdi
Nefesin meltem olurdu
Gökyüzü gözlerinden çıkardı
Sobelerdim parmaklarını
Bacaklarında dinlenirdim
Teninden yüzüm yanana kadar oynatmazdım başımı
Düşlemeyi seviyorum
Dokunmayı daha çok
Şiirimi tenimle yazmak isterdim
Kelimelere sıkışmadan

gece ve deli

2010-03-19T22:00:00.000+02:00

"ben senin gibiyim, ey Gece, karanlık ve çıplak; gündüz düşlerimin ötesinde yanan patikada yürürüm ve ne zaman ayağım toprağa dokunsa oradan dev bir meşe ağacı çıkar."

"yo, sen benim gibi değilsin, ey Deli; çünkü sen hala kumda bıraktığın ayak izlerinin ne kadar büyük olduğunu görmek için arkana bakarsın."

"ben senin gibiyim, ey Gece, sessiz ve derin; ve yalnızlığımın ortasında bir beşikte bir Tanrıça yatar ve Cennet'te doğan yalnızlığımda Cehennem'e dokunur."

"yo, sen benim gibi değilsin, ey Deli, çünkü sen hala acı karşısında ürperirsin ve uçurumun şarkısı seni korkutur."

"ben senin gibiyim, ey Gece, vahşi ve korkunç; çünkü kulaklarım mağlup ulusların çığlıkları ve yitirilmiş toprakların iç çekişleriyle dolu."

"yo, sen benim gibi değilsin, ey Deli, çünkü sen hala kendi küçük benliğini kendine yoldaş alırsın ve dev benliğine dost olamazsın."

"ben senin gibiyim ey Gece, acımasız ve korkutucu; çünkü bağrım denizlerde yanan gemilerle tutuşur ve dudaklarım ölen savaşçıların kanıyla ıslanır."

"yo, sen benim gibisin, ey Deli, çünkü senin ruhun yedi kat giysiyle kaplıdır ve sen kalbini elinde tutamazsın."

"ben senin gibiyim ey Gece, sabırlı ve tutkulu; çünkü göğsümde, solgun öpüşlerin kefenleriyle binlerce sevgili gömülü."

"öyle mi, Deli, sen benim gibi misin? sen benim gibi misin? Ve bir ata biner gibi fırtınaya binebilir ve bir kılıç olup şimşeği tutabilir misin?"

"senin gibi, ey Gece, senin gibi güçlü ve uluyum ve tahtım gözden düşmüş tanrıların yığını üstüne kuruldu; ve benim önümden de günler elbisemin eteğini öpmek için yüzüme hiç bakmadan geçerler."

"benim gibi misin, ey karanlık yüreğimin çocuğu? Ve benim yaban düşüncelerimi düşünür ve boş sözlerimi mi konuşursun?"

"evet, biz ikiz kardeşiz, ey Gece, çünkü sen evreni açığa çıkarırsın, ben ruhumu."

halil cibran
deli
anahtar kitapçılar
s. 51,52

kar kış sevenlere

2010-03-14T11:44:00.006+02:00

ılgaz anadolunun sen yüce bir dağısın...

geceleri papatyadan insan

2010-02-08T15:15:00.018+02:00

ateş, dumanını söndürdü.
olur böyle şeyler, geceleri…

lambanın içinde,
kimsesiz dolaşan sessizlik.
gece ağzına kadar bizle dolu,
uzanmış dışarı bakıyoruz.
yollar görünüyor,
içinde yolculuklar,
dönüşün yorgunluklarını taşıyorlar.

mısralardan bir gece,
ve binlerce kafiye…
bazen,
geceden mısralar,
ve binlerce dolunay…

söz olmadan yazılır mı şiir?
salacaktan görünüyor,
gecenin kaçak şairi.

baktığım yıldızlarda yokum.

daldığında geceye,
hatırlanacak anılar belirir
karanlığın dilini çözen.

teslim ol.
ay perdeye kondu.

nasıl çıkılır geceden?
sahi, okyanusa köprüler kurdular mı?

siyah kokulu nefesini çektim,
zaman, anın ucunda.
dövüşmek için sebep arıyor,
akreple yelkovan!

gece düşünce yeryüzüne,
falcı kadın çiçek açmış.
kanayan ve yorgun papatya.

dua uçtu,
gölge uçtu,
ışık uçtu...
bir ben kaldım.

bizi geceden sonra ne bekliyor?
sordum, gece de sustu.

başım dönüyor.

çokum,
bazen,
yokum.

geceyi öldürmek,
bekliyorum.

yarım, kendimim, kalanın yarısı, bir başkası ve kalanının da yarısının yarısı, bir başkası ve kalanın da yarısının yarısının yarısı, bir başkası ve...
bir ben, sonsuz başkasıyla,
gecenin içinde Salacak’tan manzaraya bakıyoruz.

yazarken güzel, konuşsak ya esas.
şiir ol, dile gel, anlat!

kendini kandırma.
kimi öldürdün?

kime benziyorum yaşarken?
müsveddeye çekmeliydim hayatımı,
kalemimin ömrü bir şiir.

burası neresi?

2009-12-29T20:15:00.017+02:00

oyun bahçesi

2009-12-03T20:36:00.006+02:00

Görebildiğim kadarını boyamak için içimdeki gizemi üfledim. Gri renk tabakası önümü kapladı. Elbet eski haline dönecekti manzaram. Zaman gerekliydi sadece.
Beklenen ve beklenmeyen her sonucun tek tanığıydı, zaman. Ama zaman daha yavaştı dumandan sonra. Sesler, çalınmayı bekleyen notalar oldu. Müzik uzaklaşan geminin yelkeni olduğunda, etrafımdaki suratların giderek silikleştiğini fark ettim. Oysa duman, dağılıyordu.
Fark etmek… Tümü geçmişte yaşanmışların, yine geçmişte kalacak, fark edilme anı. Fark edildiği an eskiyecek.
Sonsuz kuyunun dibinde ki kum saati.
Tüm farkındalıklarımız geçmişe dairdi. Hepimiz geçmişi yaşıyorduk. Geçmişi algılıyorduk. An olmaya çok yaklaşmış ama hep geçmişte kalmıştı yaşadıklarımız. Iskalamıştık ben ve diğerleri. Bu yanılsama sürecini adlandırmak için zamanı keşfetmiştik. Her -fark etme- bir zaman dilimi gerektiriyordu. Doğayı gözlemleme becerilerine güvenen-güvenmek zorunda olan atalarımız güneşi fark etti ve mevsimleri derken yılları adlandırdı. Zaman betimlemeleri, fark edilebilen gözlemler ile mikro-saliselere kadar indi.
Tüm bunlar olurken sonsuz evrende, sonsuz enerjinin harcandığı koca bir zaman dilimi geçmişti. Nerdeydi bu enerji? Neye dönüşüyordu? Dumanın içimde keyfe dönüştüğü açıktı, ama bu başka bir hikâye konusu.
Karşımda oturmuş beni izleyen gözlere selam verdim. Sahibini tanıyordum. İyi çocuktu. O da basitti benim gibi. Etrafımda griye boyanmış her şey basitti. Enerjinin neye dönüştüğünü bulmak da basit olmalıydı. En basitten başlanmalıydı. Yavaşlayan zamanın akmasına izin verirken düşünmeye devam ettim. Aynı anda iki şey yapabilmek beni mutlu etmişti. Diğerleriyle birlikte gülmeye başladım. Onların neye güldüklerinin bir önemi yoktu şimdilik. Basit olması gereken cevaba odaklandım tekrar, dumanın izin verdiği kadarıyla. Ve geldi cevap önüme. Tüm bu enerji düşünceye dönüşüyor olabilir miydi? Düşüncelerimiz de var olan her şey gibi enerji olmalıydılar. Okunan cümle, görülen rüya, izlenen belgesel, toplanan rakamlar, edilen amin, hepsi beynimizde enerji halinde düşüncelere dönüşüyorlardı. Ondandı vücudun en çok enerji harcayan organının beyin olması. Peki algılanamayanlar? Düşünceye dönüşemeyenler.
Düşündüğümüz ve düşlediğimiz kadarı kapsayabilir miydi hepsini? Düşünceler olabilir miydi evrende sonsuz enerjinin dönüştüğü biçim? Düşünen varlıkların toplamı, düşüncelerin toplamıyla doğru orantılıysa, düşünce sonsuz enerjiyi kapsayamıyor olmalıydı. Demek düşünce değildi cevap. Neydi peki?
Dışarı çıktım. Sese döndüm. Sunulanı aldım. Düşüncelerimi düşlemek için dumanı üfledim.
Odadaki herkesin o anda bir şey düşüncüğü açıktı. En gelişmiş canlı türü olan insanın beyninde aynı anda iki düşünce olamayacağını fark ettim. Sadece tek bir düşünce olabiliyordu anda. Birbirini izleme süreleri o kadar kısaydı ki sürekli birçok şey düşündüğümüzü zannedip duruyorduk. Önce kendim sonra diğerleri için üzüldüm. Ama şimdi üzülmenin sırası değildi. Basit olanı aramaya devam etmeliydim. Eğlenceli bir oyundu bu. Önemli olan oynamaktı. Oyun alanı olarak zihnini seçenlerin büyük kısmı tavşan çukurunda kayboluyordu. Yola devam ettim. Kavşaklarla dolu karışık yol zihnimi kapladı. Her kavşakta bir trafik ışığı vardı, kavşaklara yol veren. Işığa baktım. Karşımdakinin gözlerine baktım. Daha yolun başında bulmuştum cevabı. Karşımdaydı. Var olan tüm enerji ışığa dönüşüyordu. Algıladığımız her şey ışıkla betimlenmişti, ışıkla çizilmişti, ışıkla görünür kılınmıştı, ışıkla isim verilir hale gelmişti. Işık olmasaydı matematik de olmazdı, kiliseler de. Tüm enerji ışıkla ulaşıyordu. Bize ulaşan kadarı düşüncelerimizde saklıydı. Düşüncelerimizi ne kadar çok ışıkla doldurursak enerjimiz o kadar büyüyecekti. Işığı fark edebilmek değildi önemli olan. Işığın yarattıklarını fark etmekti, ipucu. Körler, ağaçlar, evren ışığı göremiyorlardı ama varlığıyla aydınlanıyorlardı. Zaman ışıkla dilimlenmişti. Atomlar ışıkla maddeyi oluşturuyorlardı. İnsanlık ışıkla varoluşunu tanımladı-tanımladığını sandı. O zaman ışık sonsuz olmalıydı. Işık hızında maddelerin kütlelerinin hiçe gittiğini einstein söylemişti.
Acıktığımı hissettim.
Artık ayaklarıma mutfak komutu verebilirdim. Önemli olan oynamaktı. Şimdilik annem eve çağırmıştı ben de zihnimdeki oyun arkadaşlarımı bırakıp eve gitmeliydim. Kazanmadım ya da kaybetmedim. Sadece oynadım. Keyifliydi. Hem yeni bir arkadaş da edinmiştim. Işık’tı adı. Düşünceden daha güçlüydü ama daha uzakta oturuyordu. Sonra görüşmek üzere el salladım. Kalkmadan hemen önce dumanın katili oldum. Üstüme bir şeyler aldım. Soğuklar geldi artık. Kalktım. Mutfağa yöneldim. Işığı açtım.

sürpriz

2009-11-27T01:44:00.007+02:00

gölgesinde dinlenmek sevgilinin
kumsalında oynamak
oyuklarında uyumak, serin serin
ışığında görmek
sesinde dirilmek, vücutsuz, özgür
bilir misiniz?
ah! ne de güzeldir

hayal edersiniz birlikte
ay olursunuz.
konarsınız çiçeklere, tek tek
dünya olursunuz.
büyürsünüz sarmaş dolaş
yıldız olursunuz.
biliyorum deyin,
ay da oldum, dünya da, yıldız da deyin

zihniniz onunladır, onda görürsünüz rüyalarınızı
bedeniniz onundur, onun yağmurudur ıslatan
enerjiniz ondandır, O nefes alır, siz nefes verirsiniz,
ruhunuz O'dur, onunla tek olursunuz
bilirsiniz ya
sevgilidir, sevmektir, sevgidir

teslimiyet katarsınız biraz
masumiyet sıkarsınız üzerine
koşulsuzluk dilimlersiniz aralara
mutfağınızın en lezzetli yemeği olur
üzerine sıcak tahammül içersiniz
uyku basar, mayışırsınız
sırat köprünüz geride kalmıştır
bilmeyi dileyenlerden misiniz?
bu yüzden geldim diyenlerden

gelin bişey diyeceğim,

öte yandan,

O,

benim,

düşüşüm, yükselişim.
uzağım, yakınım.
aykırı uyumum.
bildiğim bilinmezlik.
alıştığım alışamama.
çağıran sessizliğim.
ısıtan dondurmam.
bulduğum eksiklik.
tamdaki tekim.
damdaki kedim.
doğmadan öncem.
dışımdaki içim.
yakılan yakanım.
alevimin dumanı.
var olan yokluğum.

uyanış

2009-11-14T13:30:00.003+02:00

Her gün uyan
Uyandığını bilerek uyan, uykuda olduğunu hatırlayarak...
Ne olmadığını düşün
Olmaya çalıştığın şeyi düşün
Olmaya çalıştığın şey için çıkardığın listeleri hatırla
O listeleri yak her gece

Her gün uyu
Uyuduğunu bilerek uyu, sabah uyanacağını hatırlayarak
Olmadığın bir listede olmaya çalışırken bul kendini
Aklına inanma
Aklın senin sınırlarını listeler, korkmaz senden
Korkma sen de ondan, listeleme hayatı
Olmaya çalıştığın şey için çıkarıdığın listeleri hatırla
O listeleri yak her sabah

olan bitenler

2009-10-11T00:58:00.017+03:00

kondu, durdu, uyudu, rüya gördü, yüzüyordu, yüzü yoktu, üzüldü, ıslaktı, yağmur vardı, üşüyordu, korktu, hatırladı, uyandı,
tanıdı, evren yorum oldu, tanrı tek, yorumları çok oldu, sayısız sıfır
tek sonsuz oldu,
kuş var oldu.

ay uyandı, ağaçlar uyandı, hayvanlar uyandı, gece uyandı,

rüzgar geldi, öptü, okşadı, sardı, ılıktı, ilkti, kuş irkildi, ilkin kuştu, şimdi tamdı, tamamdı, kıştı, doğaldı, doğası kabaydı, doğayı kaşıkladı,
sayılır oldu, ağaç meyvenin oldu, zaman akar oldu, akıntıdan hiç çıktı,
hiç hep oldu,
kuş bütün oldu.

ay sallandı, ağaçlar mutluydu, hayvanlar anlamadı, gece hissetmedi.

sesler geldi, kuş öttü, ayna düştü, gagası oynadı, oyun zamanı, işte bilmece, nasıl, neden, neyden, kuş hayal gördü, gördüğü aksıydı,
kuşkulandı, kanatlarını kullandı, gölgesi yağdı, dünya evrenin süsüydü,
kuş dünyanın süsü oldu,
kuş bedene büründü.

ay aklandı, ağaçlar izledi, hayvanlar sevindi, gece duymadı.

kuş sordu, seçti, gitti, geride eskisi, önünde yenisi, yenilmeseydi gülmezdi, kuş rengi, kurşuni yeşil, yaprakların resmi, kuş çizdi,
kader kırıldı, ezber damladı, yargı kaygı oldu, ayırım doyumsuz oldu,
bilgi kanadı,
kuş akla geldi.

ay güldü, ağaçlar okudu, hayvanlar korktu, gece gündüz oldu.

kuş sevdi, sevgi evi, kuşun kendisi, aşağıdan uzak, yukarıya baksak, girsek içine, ev olsak, evin olsak, ama durgunduk, duygulandık, tan ağardı, tanrı özendi, sakladı, kuş bir bildi, acı oldu, iki sezdi, işkence oldu, sevemedi,
kuş tat oldu, bal oldu, balı bal eden damak oldu, dahası,
kuşu andık,
kuş an oldu.

ay ağaç oldu, ağaç hayvan oldu, hayvan gündüz oldu, gündüz ay çıktı, kuş unuttu, gece aya çıktı, ayıkken sarhoştu, sarhoşken ayık oldu.

kuş kendi oldu.

benlik

2009-10-03T16:48:00.003+03:00

En dayanamadığı da, benim özgürsüzlüğüm —— bağımlılıklarım : bir sürü (herhalde saçma-sapan) yükümlülükle — “ödev”le, “görev”le, “sorumluluk”la — kendimi kuşatmış olmam… (Ya da, bunlarla kendimi aldatmam…)

İşte, en yüksek değer duygusuyla kurduğum düşler, düşlediğim ülküler, hep, özgürlüğe yönelikti; o da, hep onlarla beslendi —onlardan oluştu—: şimdi, içeriğinin çoğunu unuttuğum; unutmadıklarımı da savsakladığım ülküsü bu hale gelmişken, kıskacını takırdatmasın da ne yapsın?!...

* * *

—Ama ‘unutma’ diye bir şey var mıdır gerçekte — kişi nasıl ‘unutur’ ki yaşadığı birşeyi?...
Kişinin belli bir andaki ‘bilinç içeriği’ açısından o sırada ‘anımsamadığı’ —örtülmüş, silinmiş, bastırılmış —bir yaşanmışlık, “bilinçaltında; yani, yaşadıklarının toplam bağlamı — karşılıklı etkileşimleriyle oluşturdukları bütün — içinde, tam da o yaşanmışlık yerinde, sürdürür ‘yaşam’ını —— [yalnızca bir sözcük oyunu değildi o söz “yaşadığın her an, her yaşadığın an, yaşar.”…] yaptıklarına karışır, onları yönlendirir, etkiler.
İşte, bu toplam bağlam, o : yaşamımın bütün anlarını barındıran, yaşamlarını sürdüren bütün:
O, ben’im işte…

* * *

Peki ya düşler ne oluyor [bu ‘sürekli yaşama kuramı’ gerçekten yaşanmışlar için geçerli olsun, diyelim]; ya kişinin yalnızca düşledikleri, hayalinde ‘yaşadıkları’, ülkü olarak kurdukları; daha doğrusu ‘yaşattıkları’ — en doğrusu, yaşatamadıkları —— onlar da mı “hep yaşar”?...
Evet — asıl onlar yaşar hep, aşamamış olmalarıdır onları yaşatan, sürekli kılan; yaşanıp geçmemiş olmaları — yaşama geçememiş olmaları, yaşatır onları…

* * *

Budur belki onları “zamanın dışına” çıkaran — bengi kılan…

oruç aruoba
benlik
metis yayınları
s. 80,81

oralar

2009-10-01T20:45:00.016+03:00

ne olacağını sormadan,
anlamlandırmadan seni beni,
hayal etmeden,
bilmeden,
bilmek istemeden başladık.

anlatmadık çok,
isim koymadık ilkin,
uzak olduk hep.
izledik.
usulca bilmek istedik.
teker teker
sesleri çıkardık,
kuralları sakladık,
anlamları giyindik,
seyahate çıktık.
gezindik,
tembel tembel...
adres bilmeden dolandık.

tanıdıkça sen ile beni,
el ele tutuşur olduk.
öpüşür olduk.
konuşur olduk.
aynı yöne bakar olduk...
yürüdük,
ellerimizi bırakmadan,
yürüdük,
b u r a y a kadar geldik.
ayrıydık,
aynı olduk.

ilişkilerimizdik öncesinde,
kah senin, kah benim...
ilişki olduk, birimizin,
ha senin, ha benim...

göl olduk.
göle düşen taş olduk,
taşın göldeki dalgaları olduk,
karaya çarptık,
ses olduk,
duyulduk,
düşünce olduk,
aşk olduk,
taş-dık,
sonsuz olduk.

burası oralardan çok farklı.
sahi!
oralar nasıldı?

bir likya yolu hikayesi

2009-08-19T00:29:00.043+03:00

saysa mıydım, kaç kişinin ayak izine bastım?
ama sen nasıl da saklarsın izlerini?
birileri, zamansız yürüyor ya üstünde,
sürekli.
düşürseler gölgelerini,
başka güzergâhlara taraf,
başka yollar da keşfetseler!
gölgeleriyle.
alsalar ya seni de yanlarına…
ama hayır!
sen kararlısın.
hep, bir iner bir çıkarsın.
gelmezsin.
söylesene nereye, ısrarla?

yorulmaz mısın?
yolcu kim?
yol kimin?
belirsizsin, içine girene kadar.
söylesene neden öyle gizli gizli,
ve öyle kıvrımlarınla.
suskun suskun
acele, ecele

neden boyadılar seni?
görünür oldun!
herkes izleyebilsin diye mi?
herkes izlenebilsin diye mi?
yoksa sadece,
resim miydi her biri?
anlatsana gördüklerini,
oradan nasıl göründüğümü.
arıyor musun? bekliyor musun? sustun mu?
öpüşmek her adımda,
karışmak her seferinde

kaderi çizen yolculukları hiç sevemedim.
yaşadım durdum ama,
yol da oldum, yoldaş da oldum.
ayaklarımın, ayakları oldum.
bağcıkları olmayan ayaklarım.

bitmedin, yürüdüm onca
döndüm durdum üzerinde
aynı yere döndüm hep
aynı değildim ama

deli aranıyor

2009-07-14T10:06:00.006+03:00

Miğdem bulanıyor,
Ne dışarıdayım ne içerideyim,
Ayrı olasım var, uzak olasım
Deli arıyorum,
Beni yoldan çıkaracak.
Sıçasım var alfabelere,
Gidesim var tahmin ettiğim ama olamadığıma,
Kimse bilmesin, kimse tanımasın,
Öncesi olmasın ki sonrası dert olmasın
Biraz cesaret içmem lazım,
Önce anlayayım istiyorum kendimi,
Derken diğerleri anlasın beni,
Anlamasalar da olur aslında,
Ne söylediğimdeyim, ne düşlediğimdeyim,
İnandıramıyorum kendimi hayata,
İnanmıyorum kendimdeki hayata,
Her gün gözyaşı soluyorum,
Tam alışacakken buhar oluyorum,
Tam alışacakken tekrar donuyorum,
Ne yüksekteyim ne alçaktayım,
Ne kulum ne tanrıyım,
Anlayamadığım gibi anlatamıyorum da,
Bağırıyorum ama kimse duymasın istiyorum,
Herşey olacakken hiç birşey oluyorum,
Karanlıktayım, ama gözlerimi alıyor
Aydınlık ise ürkütücü ve korkutucu
Gözlerimi kapayamıyorum.
Onlar hep açık ve bu bir sorun.
Sıkıldığımı hissetmek üzüyor beni
Ne ölüyüm ne yaşıyorum,
Ne uyanığım ne rüyadayım.
Alsın beni götürsün,
Nereden gelecekse,
Nasıl bir formu varsa,
Farketmez.
Ne kadındayım ne aşktayım,
Kedi olsun, yün yumağı olurum.
Bilmiyorum, bilmeyi istemiyorum,
Ama biliyorum , bilmediklerimi olmasa da
Bildiklerimi biliyorum
Aslında ne biliyorum, ne bilmiyorum.
Bu aralar sadece miğde bulantısı

boyacı

2009-07-10T14:53:00.007+03:00

Maviydim,
Gökyüzünden
Saçlarına düştüm.
Sürdüm seni,
Dolandım rengine.

Yeşil geldi peşisıra.
Ellerimi boyadı önce,
Bedenimi ele geçirdiğinde,
Gözlerindim artık...
Yalnızlıktan yakındım sana.

Kırmızı,
Kalbimden sızdı,
Nihayet!
Dudakların...
Kaçınılmazdı,
Onlarla aynı olacaktım.
Sessiz dudakların,
Şiir dolu,
Hep kırmızı...

Renkler uğramadı bir süre.
Derken güneş doğdu.
Saçların parladı.
Tenin uyandı.
Sesin kırmızıya çarptı.
Sus oldu yaklaştıkça.
Ellerin geldi aklıma!
Dokunmak istedim.

Orada durmuş aşkı bekliyordun,
Aşk oldum.
Yaklaştım.
Beyaz oldu sahne.
Siyah oldum.
Gördün beni.
Kokun selamladı.
Eğildim önünde yere kadar,
Toprağa düştüm.
Karıştım.
Köklerine dokundum.
İçinde filizlendim.
Tek olduk...
Tepede güneş belirdi.
Gökkuşağına tırmandık.
Biraz yukarıda yıldızlar göründü.
Sarıldım sana,
Yükseldik.

Altımızda okyanuslar,
Noktaydık evrende.
Renkli tek nokta...
Boyadık sonsuz hiçliği.

Adını fısıldadın.
Çiçekler açmıştı üzerimizde.
Durmaksızın hızlandık,
Artık biz duruyorduk,
Evren yanımızdan geçiyordu.
Yıldızlar gölgemize dolandı..
Sarhoştuk,
Mutluyduk...

kader

2009-05-28T01:40:00.018+03:00

İnsanlığın en büyük buluşlarından biri olsa gerek, oturmak. Metro istasyonunda diğerlerinden ne daha hızlı, ne daha yavaş adımlarla ilerlerken bir yandan da oturabileceğim yükseltiyi arıyordum
Gözlerimi tüm koridor boyunca giderek daha ilerlere odaklarken O’nu gördüm. Yaşadığım anın yaşanma olasılığı, sizin şu anda bu yazıyı okumuyor olma olasılığınız kadar azdı. Gözlerimi bir nefeslik kapalı tutup tekrar açtığımda sahne, ilk gördüğüm an kadar gerçek ve kaçınılmazdı. Rüya görüyor olabilirdim. Bayılmıştım belki bir yerde. Bayılmış birinin bayılmış olduğunu düşünebilme ihtimalini biliyor olmayı diledim. Dilediğim şeyin o an ki gerçekliği etkileyecek gücü yoktu, hem de gördüğüm ve ben, gerçek olmaya bu kadar uzakken.
Metro istasyonunda kendimle karşılaşmıştım. Gördüğüm, bendi. Yüzü, saçları, kıyafetleri, oturuşu benimdiler de aynı zamanda. Gölgemi, başka bir -ben- taşıyordu.
Kabul ediyorum. Oyunda deplasmandaydım. Saha, evrenin ve kaderindi...
Sonsuz zaman diliminde atılan zarların kronolojik sıraya dizilmiş halinin şekillendirdiği evrenim gol atmıştı bana. Kader golü vermişti. Zarlardan biri 7 gelmişti. Kendimle karşılaşmıştım.
Bankta, oturabilmiş, metroyu bekliyordu.
Bana baktı. Kafasını tekrar aşağı eydi.
İletişim kurmamıştı benimle ama duymuştum ne düşündüğünü. İnanmıyordu iletişim kurmaya. Hiçbir şeye inanmayan bakışlarından inançsızlık damlıyordu . Gördüklerine inanmıyordu çünkü görmeye inanmıyordu. Anlamıyordu duyduklarını, dillere inanmamıştı. Ona bakanın kendi olduğuna da inanmamıştı. Oturduğuna bile inanmıyordu. Oturmaya inanmıyordu. Bilmiyordu inanmanın ne demek olduğunu. Bilmenin var olduğuna inanmamıştı.
İletişim kurma şansım olmadan anlamıştım bunu. Anlamak için o kadar gerekliyken iletişim kurmak, iletişim kurmanın getireceği hata olasılıklarını es geçmiştim böylece. Bana baktığında görmüştüm içindekini.
Kader, hiçbir şey bilmediğini bilmeyen ve bilmediği hiçbir şeye inanmayan beni, karşıma getirmişti. Kader, -özünü hiçten alan, kaderi sonsuz olan- ikinci golü de verdi.
Gelen metronun sesiyle irkildim. Kaderini çizen rayların üzerinde giderek yavaşladı ve durdu. Gözlerimi kendimden alamıyordum. Zamanın uğultuyla ilerleyişi kulaklarımda çınlıyordu.
Yaşadığım olayın imkansız olduğunu düşünürken bile bir yaşanma ihtimali üzerine yorum yapıyordum. Önce yaşanma ihtimalinin var olması gerekmekteydi. Kötünün var olabilmesi için önce iyinin var olması gerektiği gibi. Aptalın var olabilmesi için ilkin akıllının var olması gerektiği gibi.
Kafamı çevirdim. Kader, yürüyen merdivenlerin başında elindeki suyu yudumlarken, evren gazetesinin karikatür kısmını okuyordu.
O, ayağa kalktı. Gölgesini de yanına alıp inanmadığı adımlarını atarak, metroya girdi. Oturdu.
Gitmedim yanına. Konuşmayı denemedim. Belliydi...
Anlatmak istediği bir şey yoktu, anlatılacak bir şey de yoktu, anlaşılan bir şey de olmamıştı.

ilişkiler

2009-05-12T21:18:00.013+03:00

Kadın sudur,
Saydamdır. İçini göremezsiniz. Rengi yoktur. Sizin şeklinizi alıverir kendine yakın hissettiğinde. Sizin gibi yaşar, sizin gibi düşünür, sizin gibi konuşur. Sizin renginiz olur. Ay ışığını üzerinde dans ettirebilecek kadar etkileyicidir. Berraktır. Hayat verendir. Büyütendir. Sadedir. Hissetmesi izlemekten güzeldir.

Suyun, şeklinizi verdiğiniz kaptan taşma ya da kabı dolduramama ihtimalinin sonunda acıklı ayrılık hikâyeleri belirir.

Erkek ateştir.
Güçlü ve yok edendir. Sönse de yeniden alevlenebilir. Sıcaktır. Görkemli ve egemendir. İnsanları kendine taptıracak kadar yükseklere çıkabilir.
Denetlenmesi zor ve tehlikelidir. Söndükçe harlanır. Oluşma biçimini izletir. Duman tüter sürekli üzerinden. Kendi haline bırakırsan söner. İzlemesi hissetmekten güzeldir.

Su ateşi söndürebilir eğer içine girdiği kabın altındaki ateş onu buharlaştırmamışsa.

Erkek kadınsız, kadın erkeksiz olamaz.
İlişkiler zordur. Uyum gereklidir. Birbirini çeken fiziksel özelliklerin yanında, duygusal, zihinsel ve ruhsal özellikler gerektirir. Her ne kadar öncelik fiziksel özelliklere verilse de uzun süreli uyum için ruh birlikteliği aranmalıdır.
İlişkileri yıpratan en güçlü etmen özel bir ilişki yaşandığı yanılgısıdır. Sadece yaşayana özgü olması istenir.
Diğerleri gibi olmama düşüncesi aklın oynadığı oyunlardan biridir. Herkeste olmayana sahip olmak çok çekici gelir. Riske girilmeye değer bir zardır. Zar itina ile yutulur. Özel olma duygusu, özel olduğu düşünülen ilişkiyi kemirmeye başlar.
Dişi ya da erkek olan akıl mıdır, beden midir? Cinsel birlikteliği akıl mı ister, beden mi ister? Oysaki orgazm fizikseldir… Akıl hiçbir şekilde tatmin edilemez.
Akla üstün gelen aşktır. Aşk bütünlüktür.

Aşk, ateşle kaynayan suyun üstünde tüten buhardır.

bir likya yolu hikayesi

2009-04-19T17:39:00.004+03:00

Likya yolu ışıkla doludur. İzdüşümünüz, bir ilizyonistin elindedir. Likya yolu boyunca bu sihir sizi takip eder. Uyandığınızda tadını hatırladığınız ve tekrar uykuya dalıp devamını görmek istediğiniz rüya...

Varmak istediğiniz yere sizden önce ulaşmış birileri vardır hep, yaşamınız boyunca. İlk varmak önemli değildir. Önemli olan oynamaktır. Kırmızı beyaz boyayla oynanabilen en keyifli oyun Likya yolu.

Trafik ışıklarının yeşil yanmasını beklemezlerdi. Cam kaplı gökdelenlerin asansör düğmelerini hiç tanımadılar. Zamanlarının hepsi onlara aitti. Tanrıyı kitaplarda değil doğada aradılar. Cennette yaşayıp, cennete gittiler.

Yolun güzel ağacı... Tüm yaşamını üzerindeki oyuklara çizmişti. Koşulsuzdu.

Leto’nun kızı ve oğlu, arp ve ok’ la betimlenmiş. İçinde Zeus’un geçtiği hikâyeleri ilgi çekici. Şimdinin duvarları süsleyen pahalı sanat eserlerine ulaşmak, o zamanlar atılan adım kadar kolaymış.

Yaklaşık 1,5 saat aradık o taşı. Kırmızı beyaz ne kadar da yakışırmış bir taşa, gördük. Öptük taşı, sevdik, okşadık :) Yolda rehberinizle yakın ilişkiye girmek uğursuzluk derler ama napalım, mutlu etmeliydik onu yoksa yine kaybolabilirdi.

Anadolu’da aslan yaşarmış, heykelini yapmışlar, taşı yontarak. Şimdilerde -girişimcilerimizin- ağzını sulandıran turizm gelirleri, her 3. dünya ülkesinde olduğu gibi bizde de doğayı *meyi caiz kılıyor. Bize Anadolu’da yakında kalacak olan 3 koy, 5 yayla.

Yukarıdan süzülen ışık demeti, varmak istediğimiz tepeyi aydınlatıyordu, gündüz gündüz. En yorgun olduğumuz, yürümeye üşendiğimiz anlardan birinde çıktı karşımıza.

Gördüğünüz rüyanın devamını, uyanıkken yaşamak, az sonra bana olacak olan.

Dişi deniz, erkek kumsalın üzerinde… Her dokunuşunda ayrı bir iz bırakıyor. Dayanamıyorsunuz bu git-gellere ve soyunup eşlik ediyorsunuz dansa.

Sadece bir kere duş alabildik. Kıyafetlerimizi yıkayabildik. Suyla aramız iyiydi de, biz kuzenler sabunu sevmiyorduk zaten.

O gece yağmur yağsaydı zevkli mi olurdu, işkence mi, bilemedik… Bulutlar bir şey anlatmaya çalışıyorlardı ama onu da bilemedik. Birilerine sorarız diye çektik resmi. Henüz bilen çıkmadı.

Su. Renksiz, tatsız, kokusuz. Biz yaşamımıza sıfatlar takabilmek için yorulmadan mücadele veriyoruz ama bedenimizin ve dünyanın büyük bir kısmını bu sıfatsız madde oluşturuyor.

Arıdan korkuyorsanız, korkunuzun üzerine gidebilmeniz için harika bir yer. Binlerce kovan, milyonlarca arı. Cırcır böceklerinin sesini bastırabilen tek koro.

Uçmayı düşlemek. Ama elindeki batonu bırakamamak. Likya ruhu :)

- Nası bilirdiniz?

- İyi bilirdik!

Kimsesiz çiçeklerle dolu Likya yolu.

Ona, “ağa” adını taktık. Gördüğümüz en büyük ağaçtı yol boyunca. Saçlarını beline kadar uzatmış, etrafına gölge etmemek için dallarını koyuvermiş, yüzü hep güneşe dönük olduğundan, böyle “ağa” olmaz dedik ilkin. Sora bizde adını söylemeyiz kimselere dedik ama ben tutamadım kendimi.

İtseydi biri ya beni. Düşseydim aşağıya. Kalsaydım orda. Dönmeseydim bir süre. Gülümseme geçmeseydi hiç. Çantamdakiler yeterdi bana. Bitince dönerdim. İtin dedim. İtmediler. Kolay mı, yapamayız dediler. Biliyorum dedim. İterdim ben kendimi yoksa, sizin suçunuz yok.

bir sorum var?

2009-04-10T17:45:00.021+03:00

Seçimler öncesinde ve gününde kopan onca gürültüden bugüne ne kaldı? Ne değişti o zamandan bu zamana? Neyin değişmesini bekliyorsunuz?
Demokrasi ile yönetilen ülkemizde, dünyanın değiştiği şekilden farklı şekilde değişen bir şey göreniniz oldu mu?
Seçilenlerin, gelişimi ve değişimi sağladığını mı düşünüyorsunuz? Sizce, onlar sizin haklarınızı ve özgürlüklerinizi sizden daha iyi yönetebilme becerilerine mi sahipler? Sizin akli yetersizliğiniz mi var? Kendiniz beceremez misiniz?

Kendi çıkarlarını bir yana bırakıp başkalarının çıkarlarını gözetebilmek için mi, her gün kravat takıp, parlamento binasında dirsek çürütüyorlar?
Hangi siyasi partinin hangi temsilcisinin ne derece akıl ve yetenek sahibi olduğunu biliyor olsanız seçimlere gerek duyulur muydu?
Kutsallaştırdığınız demokrasi değil mi kimi zaman insanların ölmesini, işkence görmesini mubah kılan? Sizler değil misiniz her darbe sonrasında yüzde doksan oranla askeri anayasaları onaylayan?
Sizi yargılama ve size şiddet uygulama haklarını birilerine verebilmek için kuyruklarda beklediğinizi gördüğümü söylesem, kızar mısınız bana? Demokrasinin bir sözleşmeler dünyası olduğunu ve kâğıtlar üzerinden hayatların yönetildiğini iddia eden biri deli midir? Parayı bunun için kanıt olarak gösterse bile, hala deli midir? Demokrasi ile gelen grupların devletinizin merkez bankasını yönettiğini sanırsınız değil mi? Sizi refaha kavuşturacak ekonomik sistemi oturtmak için seçtiklerinizi mesaiye kalıyorlar mıdır? Kaçınız T.C Merkez Bankasının’nın hisselerinin yüzde kırk dokuzunun banka ve şahıslara ait olduğunu, yüzde elli birinin devletin elinde olduğunu biliyor?
Bilir misiniz aslında sadece kendinize oy verdiğinizi ve kendinizin görmek istediğiniz şekline evet dediğinizi? Somut varsaydığınız her şeyin aslında soyut olandan geldiğini siz de okudunuz mu bir yerlerde? Somutlaşan her şeyin bir zamanlar birinin hayali olduğu fikri, görebilmemizi zorlaştıracak kadar mı yakın bize? Tekerleği bulan da yer çekimini bulan da hayal etmemiş midir önce? Buralarda ilkin soyut olan var olmaz mı hep?

kapıya tırmanırken

2009-04-03T01:44:00.006+03:00

Fiziksel olarak büyüme evresinde olduğumuz günlere çocukluğumuz diyebiliriz. Bu süreçte biz büyüdükçe, odanın içinde daha büyük bir alan kaplamaya başlarız. Biz büyüdükçe dünyamız zamanla eşit hızda küçülmeye başlar. Odanın sınırları daha yakın olur, kapıları daha küçük görünür. Artık kapıların iki yanına dayadığımız ayaklarımız ve ellerimizle yukarı çıkamıyoruzdur. Odadaki diğer insanlar giderek kısalmaya başlarlar.
Büyüdüğümüzü zannederken dünyanın küçüldüğünü fark etmeyiz. Bu gözümüzün ve aklımızın bize oynadığı başka bir oyundur. Oyunda amaç, çocuğun büyüdüğüne inanmasını sağlayacak bilgi ve tecrübelerini yaşamından toplayarak aklına sunmaktır. Çocuğun oyunu kazanması için yapması gereken, dünyasının kendi seçimleri yüzünden küçüldüğünü fark etmektir.
Sonsuz olasılıklar dünyasında, sonsuz büyüklükte bir dünyamız varken, seçimlerimiz ile dünyayı giderek daha küçük hale getiririz. Fiziksel dünya bize boyutları sunar. Fiziksel dünyada her şeyin bir boyutu vardır. Evrenin bile büyüklüğü biçilmiştir. Bu boyutsal farkındalık sanrısı, seçimlerimizi yaparken kulağımıza boyutları fısıldar. Seçimlerimizi somut/boyutlu şeyler elde etmek doğrultusunda yaparız. Büyüyen çocuk, büyük şeyler istemeye başlar. Somutlaşan hedef, sadece kendine ulaşabilecek seçimleri çocuğun önüne sunmaya başlar. Farkında olmadan, seçimlerini daraltan çocuk, büyüdüğünü sanmıştır.
Oysaki büyüme aldatmacadır. Sonsuz olasılık dünyasında, oyunu kaybetmiş, büyüdüğünü sanmıştır. Vücudunun her zerresinden uzanan sonsuz sayıda ipin birçoğunu kesmiş, kalan bir kısmının bağlı olduğu hedefe ilerlemeye çalışmaktadır.
Hedef, aklın kuludur. Oyunu kazanabilmemiz için aklı bu oyunun dışında tutmamız gerekir. Ancak bu imkansızdır. Akıl oyunda olmak durumundadır. Siz de aynı oyundasınızdır. Onu gözlemleme şansınız yoktur, tıpkı sonsuz ipe bağlı kalma şansımızın olmadığı gibi. Kazanabilmek için aklımızı gözlemeyi değil, ona tanıklık edebilmeliyiz. Bu sayede yaşamımız boyunca oynayacağımız bu oyununu keşfedebiliriz. Kazanma şansımız vardır artık. Zevklidir de tanıklıklar. Oyun keyif verici olmaya başlamıştır. Hala küçüğüzdür ve hala kapıya iki ayağımızı dayayarak yukarı çıkabilme şansımız vardır

bir taşla iki kuş

2009-03-25T19:45:00.013+02:00

Cengizhan’ın bir hayali vardı.
Napolyon’un bir hayali vardı.
Fatih Sultan Mehmet’in bir hayali vardı.
Hayal kurdular. Kurdukları hayallerin gerçekleştirebildikleri kadarına tarih dedik. Anlatır olduk masallarını okullarda. O masallar ki toplumları, medeniyetleri, iklimleri şekillendirdiler.
İçlerinden birinin arkadaşım olmasını isterdim. En yakın arkadaşı olmalıydım ama. Gerçi İsmet İnönü olmam gerekebilirdi. Olsun, Atatürk’ü tanımış olurdum. Hitlerin en yakın arkadaşı olmaktan daha sempatik duruyor.
Uyumadan hemen önce hayallerini kurdukları düşlerin, günümüz kültürünü bu kadar etkileyebileceğini tahmin edebilmişler miydi? Sebep oldukları enerjinin kuşaklarca iletileceğini, varlık sınırlarının zamanla birlikte genişleyeceğini…
Gandhi’nin rüyalarını dinlemek isterdim. Elbet anlatırdı en yakın arkadaşına. Ben de tanıdıklarıma biraz benden katarak iletirdim.
Yanlış anlaşılmasın sakın, şimdi ki arkadaşlarımı seviyorum.
Ama burada tarihi değiştirebilenlerden bahsediyoruz.
Siz kimin arkadaşı olmak isterdiniz?
Büyük İskender ya da Buda belki...
Ben, Adem’i seçerdim. Tarihte bunun yazılı olmadığını biliyorum. Ama O'nun en yakın arkadaşı olsaydım, ben de tarihi değiştirmiş olurdum.
Bir taşla iki kuş…

Kabak Koyu ve

2009-03-18T19:02:00.019+02:00

kumsalı...

ormanı...

doğası...

izleri...

koyları...

adası...

yüzenleri...

yalnızlığı...

dumanı...

havası...

manzarası...

kokusu...

ışıkları...

teknolojisi...

namahremi...

ilhamı...

zaman

2009-03-13T21:29:00.007+02:00

Evlat, üstadını sokağın köşesinde görür ve sevinir.
Üstat, evladı görünce ne zamandır antrenman yapmadığını hatırlar.

- Merhaba üstadım nasılsın?
- İyilik evlat, hoş geldin.
- Hoş bulduk, üstadım. Sen, görünmüyorsun nicedir?
- Sen dediğin bir yokluk bir varlık… Nerede arıyordun beni?

Evlat, üstadını kıvamında yakalamıştır. Soracakları için sabırsızdır.
Gülümseyerek tamamlar sözlerini üstat. Özlemiştir o da meraklı evladını.

- Valla üstadım, orada burada.
- Buyur evlat buldun işte beni.
- Üstat zamanı soracaktım sana. Meraktayım, anlat bana.
- Valla sekize geliyor saat. Bundan mı arıyordun beni?

Evlat için en can sıkıcı kısım, üstadın bu espri anlayışıdır.
Üstat için en eğlenceli kısım, can sıkıcı espriler yaptıktan sonra evladı izlemektir.

-Üstat, ne sorduğumu anladın. Zamanı anlat bana kafam karışık.
-Hangi zamanı soruyorsun bana, içindekini mi dışarıdakini mi?

İlla zor olacaktır, laf almak. Ama değer beklemeye. Evlat sabırlı olmayı öğrenmiştir.
Üstat, sabrı evladın gözlerinde gördüğünde bugün uzatmanın gereksiz olduğunu düşünür.

-Dışımdaki zamanı. Tamamıyla sahip olduğumuz tek şeyi, o zamanı anlat bana.
-Sen seviyor musun zamanı?

Sorular. Oyun başladı. Evlat gülümser.
Cevaplar. Antrenman başladı. Üstat gülümser.

-Üstat, kararsızım. Ama sevdiğimi söyleyemem herhalde.
-Öyle deme evlat. İyi ki zaman var.
-Neden üstat? Neden iyi ki zaman var?
-Zaman, hareketi ölçme birimidir evlat. Bir geçişi anlatma birimi.
-Hareket, ilerleme olmasaydı, zaman olmaz mıydı, üstat?
-Şöyle diyelim, zaman olmasaydı ilerleme olmazdı evlat.
-İnsanlık zaman sayesinde mi hareket etti, gelişti bunca yıldır?
-İnsanın ilerlemesi gerektiği için zaman var oldu evlat.

Biraz daha kafa yorup gelmiş olmayı diler evlat.
Dolu olmayan bir zihin bulduğu için sevinir üstat.

-Olmadı üstat. Anladığımı söyleyemem.
-Peki şöyle düşün evlat, eşsiz bir manzara uzanıyor ileride ve bu eşsizliği yaşayabilmen için manzarayı görmen gerekiyor ama yüksekte değilsin. Biraz ileride de uzun bir merdiven var. Ne yaparsın?
-Merdivenin tepesine çıkıp manzaraya öyle bakarım, üstadım.
-Evlat, merdivenin tepesine nasıl çıkarsın?
-Her seferinde üstünde olduğum basamağın bir üstündekine çıkarım.
-Peki zaman olmasaydı ne olurdu, evlat?

Evlat, anlar gibi olur ama her şeyi sormalıdır.
Üstat, hiçbir zaman her şeyi anlatmaz.

-Zaman olmasaydı üstat, üst basamağa çıkarken geçen bir süre olmazdı.
-Ve…?

Evlat, sınav sorusunu erken bulmuştur bu sefer. Çoktan seçmeli değildir hem de.
Üstat, cebinden sigarasını çıkarır, ilk nefesini çekip saatine bakar.

-Zamansız bir hayatta, manzaranın bir güzelliği kalmazdı, üstat.
-Hem aşağıda hem yukarıda olurduk evlat. Hem başta hem sonda olurduk. Her anımız aynı olurdu. Hareket olmazdı.
-Hareket olmasaydı, gelişemezdik, ilerleyemezdik… Anladım üstadım.

Evlat, sevgilisinden kaç zaman önce ayrıldığını hatırlamaya çalışır.
Üstat, beklediği sorunun gelmesini bekler.

-Peki üstat içimizdeki zaman nasıl bir şey?
-Evlat, bunu aklına sordun mu hiç?
-Sen benim aklımsın ya üstat.

Evlat verdiği cevabı sevmekten ve bunu dudaklarına yansıtmaktan kendini alıkoyamaz.
Üstat sırasıyla, önce sevinir, sonra duraksar, derken üzülür, yine duraksar ve sonunda keyif hisseder ve bunu dudaklarına yansıtmaktan kendini alıkoyamaz.

-İçindeki zaman evlat, aklınla ilgilidir. Aklın olayları belli konumdan belli aralıklarla algılar.
-Aklımın hızı, içimdeki zamanı mı belirler, üstat?
- Evlat bu ne acele, önce bir içindeki zamanı anlamaya çalış, Bu sorunun gereksiz olduğunu göreceksin.

Gereksiz sorular hep en çok hatırladıklarıdır evladın. Sevmez onları.
Üstat, evladın korkularını bilir, sever öğretirken korkuyu kullanmayı.

-Anlat o zaman biraz daha üstadım? Benim içimdekini sen bana anlat.
-Sana içindekini anlatamam evlat ama cevaplamanı sağlayacak birkaç soru bulabilirim.

Evlat, cevaplayamayacağını düşünür ama yine de fırsatı varken her şeyi sormalıdır.
Üstat, hiçbir zaman her şeyi anlatmaz.

-Sor üstadım, ödevim olsun?
-Çıkar kağıt kalem, yazılı yapacağım bu sorudan.

İkinci kötü espri ile ortalamasını yakalayan üstadına hoyratça sırıtır evlat.
Daha kötüsünü bulmak için çalışması gerektiğini fark eder üstat.

-Sor üstadım, aklıma yazıyorum.
-Aklının algı hızı, hareketin/olayların gelişim hızından daha hızlı olmasaydı, hareketi algılayabilir miydin?

Evlat, kâğıt kaleminin olmasını diler.
Üstat, biten sigara paketine biraz kırılır.

-İkinci sorun evlat, dışarıdaki zaman ve içerideki zaman birbirinin aynı olsaydı saat taşır mıydık?

Evlat, zaten bir saat taşımıyordur.
Üstadın saatini en yakın arkadaşı 29. doğum gününde hediye etmiştir.

-Son soru evlat…
-Dur üstat, sorma. Ödeve gerek yok. Cevapları biliyorum…
-Söyle o zaman.
-Kendini çevresine göre konumlandırmış aklın zamanı algılayabilmesi için olaylardan daha hızlı olması gerekir ve eğer içimdeki ve dışımdaki zaman aynı olsaydı saat taşımazdık.

Evlat, cevapların doğru olduğunu biliyordur.
Üstat, bir sonraki soruya vereceği cevabı hazırlamıştır.

-Peki üstat, Aklımız bu göreceli farkındalığı nasıl sağlıyor?
-Cevap, o çok sevdiğin 5 duyuda evlat. Aklın duyularını sınırlayarak, olan biteni olması gerektiği gibi algılamanı sağlar.

Artık gitme vakti gelmiştir evlat için. Üstadından bir sigara isteyip istememek arasında gidip gelir.
Üstat en yakın marketin yerini hatırlamaya çalışıyordur.

-Üstat, teşekkürler, kaybolma bir daha bu kadar uzun.
-Uzun dediğin, o kadar uzun mu gerçekten evlat?

masallar

2009-03-08T21:00:00.004+02:00

Sonsuz tane masal anlatılır. İnsan anlatmak ister. Anlatırken hatırlamak ister. Hatırlarken öğrendiğini sanmak ister. Oysaki öğrenmez, sadece anlatır. İnsan masalın gördüğü kadarını anlar. Masalın anlatabilen kadarı duyulur, duyulduğu kadarı diğer insanlarca bilinir. Bilinen her şeye isim verilir. Kimi anlatır Aşık Veysel olur, kimi anlatır Halil Cibran olur, kimineyse İsa denir. Hatırlamaya çalışırken, anlatabildiğimiz kadarı adımızı koyar. Biz öğrendiğimizi sanarız ve masal sürer gider.

Kimse sormaz, prensesin düşürdüğü ve kurbağanın getirdiği sonra sayesinde prens olduğu, altın topu. Masalın orası eksiktir. İnsanın rüyadan sıyrılıp, sandığı gerçekliğe dönüş yaptığı an gibi, eksik. Gözlerini açıp görevlerini hatırladığı an. Yeni masallar öğrenmek için yola çıkmadan biraz önce, hiçbir zaman anlayamayacağı masalları düşledikten biraz sonra. Uyanma anı, masaldaki altın top gibi eksiktir. Anlatılmamıştır.
Anlatan, başkasının anlatılanı olur. Oluş, bugünün insanında bu kadar basittir. Basit olması özündendir. Oluş, basit bakıldıkça anlaşılabilecek bir şey olmalıdır. Ancak bugünün insanı basit bakamayacak kadar çok harf, ses, kelime ve masal bilmektedir. Oluş da zaten sadece bir kelimedir bugünün insanı için.
Bugünün insanından sıyrılabilmek için önce unutmak gerekir. Her şeyi unutabilmek, ütopiktir. Köprünün üzerindeyken köprü yakılamaz. Unutmanın yolu köprünün üzerinde olmadığını hayal etmekten geçer. Her hayal ayrı bir masaldır. Her masal hayal edilebildiği kadar gerçektir. Anlatılan her şey masaldır. Oluş, en güzel masaldır. Sonsuzun masalıdır.
Sonsuz anlatmak ister. Anlatırken unutmak ister. Unuttukça, ne olmadığını deneyimlemek ister. Öğrenmesi için sonsuz zaman gerekir. Sonsuzun sonsuz zamanı vardır. Sonsuz zamanda sonsuz tane masal anlatılır. Altın top kiminde insandır, kiminde sonsuz.

aralık

2009-03-07T21:22:00.008+02:00

Ne anılarımızı boyayabilirim,
Ne de hayallerimizi çizebilirim...
Bildiğim kadar kelimeyle dudaklarını bile anlatamam.
Mecnun’u beğenmem, Musa olurum,
Aralarım zamanı iki yanından.
Geçmişle geleceği ayırırım…
Rengârenk varlığın hayatıma sığsın diye,
Sınırsız aşkımızı sonsuz şimdiye bölerim.
Beklerken önceyle-sonra arasından geçmeni,
Açarım kollarımı,
Etrafa sinmiş aşkı dinlerim…

Geçmişsiz müziğin eşliğinde,
Geleceksiz pistin üzerinde,
Hiçlikte dans ediyoruz.
Nota kokan nefesini hissedebiliyorum…
Duydun mu?
Geldiğinden beridir zaman durdu.
Oturmuş dansımızı izliyor…
Aşkımızın -biz- kokusunu içine çekiyor…
Yaklaşsana biraz daha,
Dalgaların yüzüme çarpsın azıcık.
İki yanı olmayan sonsuzda tenin, tenim olsun.
Güneş, geceyi sabrededursun,
Olan her şey burada, an an gözlerinde…

Zamanın sınırsızlığına duygularımı döktüm,
Senin renklerine büründüler.
Boynumu öpebilesin diye,
Aklımın tasmasını çıkardım.
Belini sıyırıyorum,
Altında bir sonraki nefesimi görebiliyorum…
Duydun mu?
Yalnızlık intihar etti...
Sadece ikimiz kaldık burada…
İyi ki Mecnun’u beğenmemişim, Musa olmuşum.
Zamanı iki yanından ayırıp,
Çağırmışım seni aralıktan.
Sınırsız aşkımız, sonsuz şimdide dans ediyor…

mahalle bakkalı -2-

2009-02-24T23:22:00.028+02:00

Bilgisayarı kapatmadan önce son bir kez daha okudum;

Her gün uyan
Uyandığını bilerek uyan, uykuda olduğunu hatırlayarak...
Ne olmadığını düşün
Olmaya çalıştığın şeyi düşün
Olmaya çalıştığın şey için çıkardığın listeleri hatırla
O listeleri yak her gece
Her gün uyu
Uyuduğunu bilerek uyu, sabah uyanacağını hatırlayarak
Olmadığın bir listede olmaya çalışırken bul kendini
Aklına inanma
Aklın senin sınırlarını listeler, korkmaz senden
Korkma sen de ondan, listeleme hayatı
Olmaya çalıştığın şey için çıkardığın listeleri hatırla
O listeleri yak her sabah

Sigaramı ve çakmağımı almak için salona gittim. Olduklarını hatırladığım en son yerde, biri tutuşturmak diğeri tutuşmak için masaya uzanmış beni bekliyorlardı. Ötekilerin bir parçası olduğuma inanmak için sahibi olduğum, maddi karşılıkları hayali rakamsal kodlarla üzerlerine yazılmış eşyaları ve parayı sağlama alabilmek için kapıyı kitlerken, sakızım olmadığını farkettim. Uzun süredir bir şey yememiştim ve bakkaldan çıkar çıkmaz bir sigara yakacaktım. Apartman merdivenlerinden aşağı inerken aklımda yazının cümleleri canlanmaya başladı.

Uyuduğunu bilerek uyu, sabah uyanacağını hatırlayarak
Olmadığın bir listede olmaya çalışırken bul kendini..

Cümleler tam canlanıp ete kemiğe bürünecekken kafamın karıştığını hissettim. Üzerine düşünmeyi sonraya bırakarak kendimi gri sokağın, gri asfaltına attım. Gri gökyüzünün altında gri bir nefes aldıktan sonra kırmızı bir topun peşinde çamurdan gri olmuş pabuçlarıyla koşan çocukları gördüm.
Yuvarlak topun peşinde debelenen çocuk olmak güzeldi. Etrafımı saran gri apartmanlara bakınca farkettim ki biz büyüdükçe top da büyüyordu, şimdilerde dünyayı topumuz yapmış oynayacak güce kavuşmuştuk.
Bakkala girdiğimde önce mahalle bakkalımızın bilmiş suratını sonra da duvarda asılı olduğunun yeni farkına vardığım yazıyı gördüm.

İnsan öyle büyük bir sırdır ki, bu sırrı söylersem bende yanarım duyanda yanar. (Mevlana)

Son günlerde kafamın karışma sıklığı iyiden iyiye artıyordu.

- Hoş geldin. Nasılsın evlat?
- Sağol abi, napalım, bildiğin koşturmaca. Sakız verir misin? Mentollü, bir tane.
- Bi solgun gördüm seni, aman dikkat et kendine, malum kış.
- Yok, sağolasın, iyiyim, biraz tadım kaçtı sadece. Yaşamak biraz kafa karıştırıcı.
- Yapma evlat, üzüldüğün şeye bak. Yaşadıklarına fazla güveniyorsun, inanıyorsun, ondan hep bu.
- Anlamadım...
- Bak..! Bu sakız havaya attığımda yere düşecek. Bunu biliyorsun çünkü sakıza güveniyorsun. Sakızın düşmediğini görmek seni korkutacak.. Bunu bildiğini hatırlamadığın için sakız her zaman düşecektir. İnandığını yaşıyorsun. Kafa karıştırıcı olan yaşadıkların değil inandıkların.
- Tabi, tabi, doğru söylüyorsun... Bi de selpak verir misin bana?
- Buyur bakalım. Bu arada, Rata nasıl? Onu görüyor musun?
- Pek sayılmaz, o günden sonra görmedim. Neyse, hayırlı işler.
- Sağolasın evlat.

Çocuklar top oynamayı bırakmıştı. En küçükleri üst komşunun 5 yaşındaki oğluydu. Haylazın evdeki antrenmanları yüzünden futboldan nefret etmiştim. Beni görünce yumağını bulmuş kedi edasıyla koşarak yanıma geldi.

- Sana bişi sorabilir miyim?
- Sor bakalım ufaklık.
- Madde nedir?

Kafasını okşayıp hızla oradan uzaklaştım. Her adımım, cevabı bulmak için düşünürken insan gibi olmaya dair birer bahaneydi. Madde neydi? Bir elektron ve bir protondan oluşan mikro kütlelerin oluşturduğu atomların bütünleşik haline verdiğimiz isim. Bir elektronunun ortasında durup yukarı baksak göreceğimiz bütünleşik parçanın diğer atomları olurdu. Muhtemelen manzaramız, açık bir havada gece gördüğümüz yıldızlara benzeyecekti. Ama büyük boşluklu bu atomların arasından birbirlerini-bir kaşığı bir tabağın içinden, geçiremiyorduk. Enerji yüklüydü elektron ve protonlar. Bu enerjiyi onlardan çekemiyorduk.
Madde neydi? Bu kadar büyük bir bilmece önümüzde dururken, bir çocuk kadar mantıklı sorular soramıyor olmamız acıydı.
Acıkmıştım, mideme biraz çikolatalı elektron ve biraz da kıtır proton göndermeliydim. Yönümü tekrar bakkala çevirdim. Gözlerim, şapkasındaki tavşanı arayan sihirbaz kadar bulmaya istekli olmadığıma şüphe götürmez bir şekilde komşu çocuğunu aradı. Güvenli bir şekilde bakkala tekrar girdim.

- Merhaba. Bir gofret verir misin bana?
- Gofret, tabi... Sen neden durgun olmayı seçtin bugün? Seni böyle görmek hiç yakışmıyor.
- Ben bir şeyi seçmedim. Her anı bir olmuyor insanın. Bir iyi oluyorsun bir kötü.
- Aklında iyiyi ve kötüyü ayrı tuttuğun için böyle bu. İyileri alt alta getirip toplayabilmek için iyi olduğunu düşündüklerimizin maskelerini takıyoruz.
- Bunu neden yapalım ki?
- Ulaşmak istediğimiz, hayalimizde olan iyiye gitmek için geçmişimizden maskeler çalıyoruz. Her maske ayrı bir iyi için. Sonsuz maskemiz ile sonsuz suratı yaşıyoruz.
- Bu bir gofret müşterisi için biraz karışık oldu.
- O zaman şöyle söyleyeyim. Buna çoğumuz kader diyoruz. Her eylemimiz için farklı bir maskenin kontrolüne girip seçimlerimizi yapıyoruz. İrademiz ile yaptığımız seçimlerin getirdiği kadarına kader diyoruz.
- Anladım.... Sağol.
- Biz mahelle bakkalları ne için varızdır ki? İşte gofretin.

Keşke normal bir bakkalım, veresiye defterinde bir sayfam ve gerçekten anladığım cevaplar olsaydı. Anlamak? Aldığım ısırıktan olsa gerek, kafamın çalıştığını hissettim ve olanca cesaretimle anlamanın ne olduğunu düşünmeye başladım. Anlamak sözcük kalıpları ile sınırlandırılmış bir eylemdi. Anlamak aklımla sınırlıydı. Ölümden sonrasını bilemediğimiz için felsefe yapmanın gereksiz olduğunu söylemişti biri. Aklımın içinde olduğum bu hapishane için üzüldüm. Sonsuz ve hiçlik arasında, bilinmeyenin ortasında benliklerimize-maskelerimize-aklımıza saklanmışız, çocukların sorularından kaçar bir hale gelmişiz.
Gofret ne de tazeydi... Bir ısırık daha aldım. Bilgisayarda okuduğum yazı bu sefer daha bir belirgin canlandı, akla, ruha, bedene büründü.

Aklın senin sınırlarını listeler, korkmaz senden
Korkma sen de ondan, listeleme hayatı
Olmaya çalıştığın şey için çıkardığın listeleri hatırla
O listeleri yak her sabah

Mutluluk çikolata ile içime aktı. Özgür iradem gelmişti aklıma. Garip sokağımdan yavaş adımlarla uzaklaşırken, hırsızı bulmuş polis maskesine bürünmüş, üzerime doğru koşan komşu çocuğunun kafasının üzerindeki kocaman soru işaretini görebiliyordum.

- Bir soru daha soracağım.
- Sor bakalım.
- Bilgisayarlar insanlardan daha mı güçlüdür?

Bir bilgisayar milyonlarca yıl uğraşsa kendi başına rasgele bir rakam üretemezdi. Programlanmalıydı. İrade gerekliydi. İnsanların iradesi vardı.

- Hayır insan daha güçlüdür bilgisayarlardan.
- Hiçte bile. Yanlış biliyormuşsun sen.
- Gofret alacak paran olursa anlarsın.
- Hiçte bile, benim babam gofret alıyor bana.

Kafasını okşayıp renk gelmiş sokağın başka bir sokakla buluştuğu yöne doğru yürümeye koyuldum. Önce berbere gitmeliydim.

fırtına

2009-02-17T10:05:00.005+02:00

Fırtınalı, kabarmış denizde rotasının izini sürmeye çalışan yolcu gemisi bir yandan da gece hangi yönden geldiği belli olmayan korkutucu dalgalarla boğuşuyordu. Gemi, gövdesine vuran her dalgada devrilmenin kıyısından dönerken, yolcular, altlarında durmaksızın sallanan ahşap zeminde tavaf ediyorlardı. Bir ara sarsıntı yüzünden bir kaçı kamaranın kapısından güverteye kadar yuvarlandılar. İçlerinden biri hayatının en zor sabahını geçirecekti ama bunu şimdilik ona söylemeyelim.

Güverteye yuvarlananlar diğerleriyleyken daha güvende hissediyorlardı. Ama artık diğerleri içeride kalmıştı. Ölme olasılığı içeride eşit paylaşılırken, şimdi güvertede, olasılık artmış, korkularının ıslaklığı, üşümeye başlayan bedenlerinde iyiden iyiye hissedilir olmuştu. Gemi rüzgârın etkisiyle rotasından sapmış, ikinci dünya savaşının en hararetli deniz muharebelerinin geçtiği bir koyun açıklarına kadar sürüklenmişti. Fırtına, savaştan geriye kalmış tüm izleri silmek istediğini haykırıyordu adeta. Bu haykırışlar, güvertede sıkışıp kalmış yolculara büyük dalgalar halinde çarpıyordu. Güvertedekilerin sayabildikleri üçüncü dalga içlerinden birini güverteden çekip aldı. Dalgayla birlikte suya karışmadan önce son gördüğü geminin suyun dışına çıkmış büyük pervanesiydi.
Gözlerini açtığında rüyasında neden sürekli havlu arayıp durduğunu anlamıştı. Vücudunun yüzde sekseni geceyi denizin içinde geçirmişti. Uçsuz mavi denizde, geceden kalma mide bulantısı eşliğinde, sarıldığı soğuk cisim sayesinde hayatta kalabilmişti. Mutluydu. Öylesi bir fırtınadan sağ çıkmışsa pekala bunu da atlatabilirdi. Hem birileri arayacaktı elbet gemiyi. Gemiye ne olmuştu acaba? Belki düşmeseydi şimdiye ölmüştü çoktan. Suyun üzerinde kalmasını sağlayacak böylesi bir şey bulma olasılığı neydi ki? Gemiden düştüğünde, bayılmadan hemen önce fark etmiş ve sarılmış olmalıydı. Neydi bu sarıldığı? Gemiden düşen bir şey olabilir miydi? Tanıdık duruyordu ama şimdilik isimlendirememişti. Hep aradığı, hayatını kurtaracak dostunu denizin ortasında bulmuştu ya, “Sigaram olsa içerdim bir tane” , dedi, ona. Sonra sustu ve daha dikkatli baktı. Üzerine uçlara doğru giderek sivrilen çubukların monte edildiği, plaj topu büyüklüğünde metal bir top. Bir mekikten düşmüş bir parça bile olabilirdi. İsim koymak geldi aklına. Üzerinde yazanı tam da bu an fark etti. Metalin üzerine kaynatılmış plakada “TT69 Mine 42” yazıyordu. Altında da belirgin bir gamalı haç vardı. Almancayı, şirketinin ücretsiz olarak gönderdiği bir yıllık kursta öğrenmişti. İş hayatı boyunca bir kere bile kullanma gereği olmadan onca zaman harcamıştı öğrenmek için. Almancasını ilk kez kullanabilmiş, sarıldığı şeyin 2. dünya savaşından kalma bir mayın olduğunu anlamıştı. Sigarası olmasını bir kez daha istedi. Ama ne sigarası vardı ne de gemiyi arayan birileri.
İnsan, aklını korkularını aşmak için kullandığını sanır. Oysa ki korkuyu insan aklı yaratır. Akıl, ait olduğu benliği kendine bağımlı kılmak için sürekli korkudan halılar serer önüne. Mayın, insanın aklıdır. Korkuyu mayın yaratır. Ölümle her an bağlantıdadır. Önce kurtulduğunuzu sanmanızı ister, siz bunun vazgeçilmez zevkinden nefes çekerken, giderek daha da kaplar benliğinizi. Acımasız ve öldürücüdür. Gemi, dünyadır. Üstünde güvende sanırsınız kendinizi. Üstündeki tüm -akıl- lar benzer metotlar izlediğinden kişilerin korkuları ortaktır. Fark etmezsiniz mayın tehlikesini gemideyken. Herkes size benzer. Dünya sizi salladığında, kalabalıktan denize düşersiniz, kabuğunuza çekilip kurtulacağınızı sanırsınız ama mayın düşüncelerinizin tam ortasındadır artık. Pek kaçma şansınız yoktur.
Aklınızı izleyebilmek için yüzmeyi öğrenmek gerekir. Yüzmek, nasılsa batmayacağınızı bilmek sporudur. Gemiye ya da aklınıza bağımlı kalmazsınız o zaman. Sırtüstü yüzeni de vardır, yüzünü tanrıya çevirmiş, mevlana gibi , serbest yüzeni de vardır, osho gibi, bir yandan denizde ki balıkları izleyen.

acı

2009-02-09T12:52:00.007+02:00

Uyandım.
Salı günüydü. İşe gitmeliydim. Sorumluluklarımı çalan telefon alarmında duyduktan sonra yataktan çıktım. Her çalışma günü olduğu gibi o gün de rüyama devam edebiliyor olmayı istedim. Her iş günü yaşamak zorunda olduğum -şey-lerden ilkini yapmak için, beyaz rengine rağmen pek sevmediğim traş köpüğüne uzandım.
Traş olurken, rüyamda gördüğüm hayat kadınını hatırlamaya çalıştım. Yüzü sürekli değişiyor ve her seferinde tanıdığım başka biri oluyordu. Suratı belirip kayboluyor, anıları hafızamda beliren başka tanıdık suratlara dönüşüyordu. Uyandıktan hemen önceye dair son hatırladığım, son gördüğüm suratın kendi suratım olduğu ve çalan zille birlikte paramı aldığımdı.
Traş olmuştum. Giyinmeye başladım. Bir çalışan olarak, kayıtlı olduğum toplama kampına-iş yerine uygun tek tip kıyafetimi giymeliydim. Tek tip politikacı kıyafetleri, tek tip asker kıyafetleri, tek tip sporcu kıyafetlerinin arasında çalışanlar olarak üstümüzdekiler de tek tipleştirilmiştir. Gelişiyoruzdur bu tek tiplikte. Artık tuvalete lavabo demeyi öğrenmişizdir. Hepsi çalışma hayatının meyveleridir.
Gömleğimin düğmelerini ilikten geçirirken, onları, iş hayatı modülüne geçebilmek için çevrilen şifreli düğmeler gibi, durmaları gereken şekilde konumlandırıyordum.
Gördüğüm rüya aklımda tekrar canlandı. Kendi suratımı bir hayat kadınının suratında, tanıdığım onca insan suratından sonra görmeyi düşlemek de neyin nesiydi?
Hayat kadınlarını düşündüm. Hayat kadını vücudunu kiralardı. Ceketimi giyerken aynada kendime baktım. Bedenimi kiralıyordum. Hayat kadınının numaralı bir vesikası vardı. Cüzdanımı cebime koyduğumda, bir vergi numaram olduğunu hatırladım. Hayat kadını, iş yeri sahibine komisyon öderdi. Ben de devlete vergimi ödüyordum. Saatimi koluma taktığımda fark etmiştim, hayat kadınının zevk sattığını benimse zamanımı sattığımı. Aklımı da kiraladığımı fark edene kadar pek üzülmemiştim bu benzerlikler için. Aklımı, önüme sunulan iş yeri sorunlarını çözmek ve rakamları büyütmek için kiralıyor olmaksa üzücüydü.
Paraya kıyılmış ve alınmış parfümü hayallerime duvar olabilmesi için üzerime sıkarken, neden çalışıyor olduğum sorusu geldi aklıma. Parfüm şişesini ahşap zemine bıraktığımda, şişenin modern çizgilere sahip olduğu için alınmış pahalı mobilyanın üzerinde çıkardığı ses, kulaklarımda anlamlı bir kelime olarak çınladı.
Çalışıyorduk çünkü tüketiyorduk.
Tüketebilmek için çalışıyordum. Hizmet ve meta satın alabilmek için para kazanmalıydım. Satın aldıklarım kendi hazzım içindi. Haz satın almak için para harcıyordum. Daha fazla haz/keyif için daha fazla para kazanılmalıydım. Bunun için çalışmam gerekiyordu. Tüketebilmek için çalışmalıydım. Ekonomiler tüketmek üzerine kuruluydu.
Dışarı çıktım. Servise bineceğim yere giderken evsiz bir adam yanımda geçti. Ürperdiğimi belli etmemek için bakışlarımı ve yürüyüşümü değiştirdiğim yüz metre öteden fark edilebilirdi. O çalışmıyordu. Evsizdi. Sorumlulukları sadece kendi istediği kadardı. Onun için üzüldüğümü bildiğini sanmıyorum çünkü büyük olasılıkla O da benim için üzülüyordu.
Trafikte bizi, dünyayı camdan görmemize izin veren arabalarımızda oturmuş, bir kutudan dijital yollarla ulaşan notaları dinlerken gördüğünde, hele de trafik biraz daha mazoşist olabilmemiz için hareket etmemize müsaade etmiyorsa, O da bizler için üzülüyordur. Muhtemelen O da bizden ürperiyordur. Temiz ve markalı kıyafetlerimizle, bedenimizi, beynimizi ve zamanımızı satmak için oradan oraya koşturmaya çalışmalarımızı, üzüntüyle izliyor ve her gün kurtulmamız için şarabından daha büyük bir yudum alıyordur.
Servise bineceğim caddeye doğru yürürken, rüyamda hayat kadınının suratında gördüğüm suratların hepsinin, çalışma hayatımdan insanlara ait olduklarını farkettim.

Tüketebilmek için çalışmamız gerekiyordu. Hepimiz dahildik. Sisteme bağımlığımızın devamı için daha büyük televizyonları önce üretiyor sonra daha çok paralara satın alıyorduk. Daha hızlı sistemlerle sadece aklın becerisine bırakılmış sanal ilişkileri tüketmek için bilgisayarlarımızı sürekli yeniliyorduk. Tüketim saplantısı o kadar güçlü ve her yerdeydi ki, insanlar, başka insanları tüketebilmek için savaş çıkarıyordu.
Servis beş dakika geç geldi. En azından oturmak ayakta beklemekten iyiydi. Her günkü yerime oturdum. Her sorumluluğu kendimce belirlenmiş bir hayat düşledim. Bolca koştum düşümde.
Çalışmadan para kazanabilmek için emekli olmayı bekleriz. O kadar huzurluyuzdur ki, emeklilik yaşının yukarılara çekilmesine gık çıkarmayız. Büyümüşüzdür. Çocukluğumuzu terkedip, hayatı anlamak üzere çıktığımız yolda, çalışmak varsa onu da yapıyoruzdur. Bebekken önümüze gelen yemeği tüketmemeyi seçerken belki de bir şey anlatmaya çalışmışızdır ama başarılı olamamışızdır.
Uyandığımda servis yavaşlamış, iş yeri binası görünmüştü. Bu sefer rüya görmemiştim.
Hayat kadınını düşündüm. O umutlarını satıyordu ben hayallerimi satıyordum.

noktalama işaretleri

2009-02-01T15:59:00.012+02:00

Gerçeklik, psikolojimizin katılaşmış halidir.

Yazmak, düşüncenin harfler-işaretler-çok eskinin insanına göre resimler ile betimlenmesi-katılaştırılmasıdır.
Olduğumuz kadarını yaşar, anlatabildiğimiz kadarını yazarız.
Yazarız çünkü aslında önce kendimize anlatmaya çalışırız. Bu durumu bozan tek kaide kutsal kitaplar gibi gözükse de, orada da yazma eylemini gerçekleştiren tanrı değil, yazdıkları ile varoluşu anlamaya ve anlatmaya çalışan insanoğludur.
Yazın edebiyatı ile hayat-yaşam-gerçeklik arasında ciddi bir ilişki vardır. Her hayatın bir yaşayanı ve her cümlenin bir öznesi olduğu gibi, her cümlenin ve yaşamın da bir yüklemi ve amacı vardır.
Yazının ve yaşamın farklılaştığı yer -son-da başlar. Her cümlenin sonunda nokta yoktur ama yaşama dair kesin olan bir şey varsa, her yaşamın ölümle sonuçlanacağıdır. Cümlelere davrandığımız gibi davranamayız yaşama. Üç nokta, soru işareti ya da ünlem koyma özgürlüğü, hayatımızın sonunda yoktur. Birçoklarının sonda kullandığı ve kullanmamızı istediği tek noktalama işareti noktadır. Ve bu inanış insanlığın yaptığı en büyük hatadır.
İnsanlığı bu hatadan sorumlu kılmak istemeyenleriniz olabilir. Kutsal dinlere gerçeklik kazandırabilmek için tanrı ölümü emretti ve bu inanış içimize zerk edildi, diyenleriniz. Ancak bu da bir hatadır.
Bu yanlış düşünüş biçiminin bilinçaltındaki tetikçisi insanın cennetten kovulmuş bir türün devamı olduğu inancıdır. Oysaki cehennem ölümden sonra olmak zorunda değildir. İnsan cehennemi kendi çevresinde yaşarken yaratır. Etrafındadır.

Halbuki insanlığın istikameti cennettir. İnsan, cehenneme doğru değil cennete doğru ilerler.

Taş olarak ölmüştüm, bitki oldum.
Bitki olarak öldüm ve hayvan oldum.
Hayvan olarak öldüm, o zaman insan oldum.
Öyleyse ölümden korkmak niye?
Hiçbir sefer kötüye dönüştüğüm,
Ya da alçaldığım görüldü mü?
Bir gün insan olarak ölüp,
Işıktan bir yaratık,
Rüyaların meleği olacağım.
Fakat yolum devam edecek.
Allah’tan başka her şey kaybolacak.
Hiç kimsenin görüp duymadığı bir şey olacağım
Yıldızların üstünde bir yıldız olup,
Doğum ve ölüm üzerine parlayacağım

-Mevlana-

Gerek kutsal kitaplarda, gerekse yaşamda temel iki duygu vardır. Diğer tüm duygular bu ikisinden türemiştir. Sevgi ve korku. Tüm korkularımızın temelinde ise ölüm duygusu yatar. Ölüme sıkışmış kalmış insan, korkularını ancak ölümü aştığında yenebilir.
Yaşama duyulan arzu, yaşamı deneyimleme fırsatlarını elinizden alır. Sıkıntıları, ertelemeleri ve şüpheleri yaratan yaşam bağımlılığıdır. Yaşama bağımlılığının temelinde ölüme bağımlılık yatar. Neye bağımlı olduğunuzu fark ettiğiniz an bağımlılıklarınızdan kurtulursunuz.
Bedeninizle olan özdeşleşmişlik, sahibi olduğunu sandığınız maddiyat ve kuyruğuna girdiğiniz somut hedefler sizi bağımlı kılar. Ölüm tüm bunların elinizden alınmasıdır. Bu sizi sabırsız ve acımasız olmaya iter.
Bilinen ve anlatılan ölüm, sadece noktalı cümleler kurmaktır.
Sadece noktalı cümleler ile hayatı anlayamaz ve anlatamazsınız.

kuyruğa girenler

2009-01-25T15:23:00.010+02:00

Beyaz yerkürenin üzerinde, mavi gökyüzünün altında sonsuz büyük bir alan. O kadar beyaz ki görebilmek bir mucize. Kısık gözlerle nerede olduğunu anlamaya çalışırken, uzakta belli belirsiz karartılar görüyorsun. Çok uzakta. Birbirinden ayrı, yere paralel uzanan, milyonlarca düz siyah çizgi. Beyaz ufuk çizgisinin altında, yerkürenin hemen üzerinde sonsuza kadar gidiyormuş gibi uzanan yatay çizgiler. Kör edici beyazın ortasında yürürken, nerden geldiğini unutmuş her insanın yapacağı gibi çizgilere yaklaşırız. Yaklaştıkça daha kalınlaşır çizgiler, ama hala sonu görünmeyen milyonlarca siyah çizgidir önümüzde uzanan. Yürümeye devam eder, daha da yaklaşırız. Şekiller belirgin hale geldiğinde, çizgilerin kuyruğa girmiş insanlar olduğunu anlarız. Doğanın renklerini ve resmini anlayamadığı için sadece beyazı görebilen insan, kendinden bir öncekinin yaptığı gibi sırasını alır kuyruğun en sonunda. Korku ve doyumsuzluk nedeniyle, yapabildiği tek şey olan kuyruğa girmeyi de beceremez, aslında insanoğlu. Tek kuyrukla yetinmez ve aynı anda birçoklarına girer. Kuyrukları bilinçsizce tükettiğinde hala tatmin olamamıştır. Aslında, zaten o zamana dek son sayfadan öncesini pek okumamıştır.

İnsanın benliğini algıladığı an ölümü algıladığı an ile aynı ana denk düşüyor olsa gerek. Var olduğunu fark etmek, var olanları idrak etmek ile başlar. Bizim buralarda var olan her şeyin bir sonu var. İnsan algısı, sonu olan şeyler ile hayata tutunmayı öğrenir. İnsan, bilinen dünyaya dair şeyleri tanımaya başladığında, onların sonlarıyla da tanıştırılır. Her şeye bir isim verilmiştir ve hepsinin sonu vardır. Kendinin de bir ismi ve sonu olmak durumundadır. Ölüme göz kırpış böyle başlar. Başka şansı yoktur da. İnandığına göre kaderi vardır. Kader herkes için aynı sayfadan başlar. Aynı sayfada biter. Bunun farkındalığıyla başlamayız hikâyeye ama başladığımız an son sayfayı biliyoruzdur. Yıllar biriktikçe anılarımızda, son sayfa daha çok hatırlanır, daha çok okunur olur. Son sayfaya gelene kadar, hikayelerde her insan için ortak olan kuyruklardır.
İnsan tüm yaşamını bilinçsizce kuyruklarda harcar.

Aslında kuyruk hikayesi çok öncesinden başlar. İlkin anne ve baba sahibi olmak için kuyruğa gireriz. Sıramız gelince göbek bağımız kesilir. Sonra sıradaki isim hangisiyse onunla çağırmaya başlarlar bizi. Varlığımızın bir sesle betimlenmesinin sırası gelmiştir. Derken büyürüz. Okullara gitmek için kuyruğa girme zamanıdır. Yorumlanmış dünyayı onların bilgileri ile örme vakti gelmiştir artık. Her bilgi zamanı gelince bize aktarılır. Tüm bu kurgunun her safhasında bıkmadan başka başka korkuların kuyruklarına girer ve sıramız gelince o korkuyu üstleniriz. Korkuların temeline ölüm duygusu vardır ve ölüm kokusu her kuyruktan duyulur. Birçok kez, tüm bu kuyruklara girdiğimizin farkında bile değilizdir. Farkında olunan kuyruklar da vardır. Gelmesini beklediğimiz. Aşk kuyruğu mesela, bunlardandır. Sıramız geldiğinde görevli ilgisiz davranırsa bir sonraki kuyruğa gelmiştir sıra. Yalnızlık kuyruğu. Aşktan hemen sonra girilen ve ölümle aynı yerde sonlanan. Aşk, sizi daha konuşmayı öğrenmeden itebilir yalnızlık kuyruğuna, belki de annemiz süt emmeyi kestiğimiz ana rast gelir bu kuyruğun başı. Ama bu başka bir hikaye konusu. Ebeveynlik kuyruğu, kariyer kuyruğu, maaş kuyruğu, bağımlılıklar kuyruğu, umutlar kuyruğu, hastalıklar kuyruğu, ölüm kuyruğu ve daha bir sürü...

Kuyrukları, hakkında yazılır kılan, birçoğuna çoktan girdiğimizin farkında bile olmamaktır. Farkında olduğumuz ramazan pidesi kuyruğu bile onca can sıkıcıyken bu kadar kuyruğun farkındalığına katlanamazdı insanoğlu.

ben neydim onca bizden sonra?

2009-01-18T15:58:00.004+02:00

Tamamlamıştın beni.

Eksiksizdik. Birin parçalarıydık. Fazlamız vardı, azımız yoktu.
Hikayemiz gözlemlerle değil, tanıklıkla geçti. Dışarıda tutamadık birimizi. Olduğum günden bugüne kadar ne yaşandıysa birlikte yaşadık. İzlemeye fırsatımız olmadı, dahil olduk hep.
Oyun senindi, oynayan bendim. Kuralları sen koymuştun, kazanan ya da kaybeden ben oldum. Rakipleri sen seçtin, ödülleri ben aldım.
An senindi, geçmiş ve gelecek benim. Sen anı değiştirebiliyordun ama ben benimkilere dokunamıyordum. Sonsuz anın tadı senin keyfindi, anılar ve hayal kurmaksa benim keyfim. Birin parçalarıydık.
Benim söylediklerimi sen düşünmüştün. Ben başkalarıyla değil hep seninle konuştum. Deli sanmasınlar bizi diye onlara döndüm konuşurken.
Sen öğreniyordun, ben unutuyordum. Varlığımı bildiğim an, sen fısıldamıştın bana olan biteni. Sora sen hep ezberledin, not aldın, ben aldığın notlardan öğrendim yaşamı. Sen yazardın, ben kahramanın.
İlk seninle seviştim. Sonra da başkasıyla sevişemedim. Her orgazmım da aklımda sadece sen vardın. Hikayemiz aşk ve birliktelik üzerine kurulu. Eşsizdik. Ayrılmaz.
Benim gördüklerimi sen çizmiştin. Renklerine anlamları ben yükledim.
Ben hep sordum sen hep cevapladın. Soracağımı bildiğin ve cevapların hazır onca sorum var bize dair, sorulmamış. Benim olan senindi de. Başka türlüsü düşünülemezdi.
Kimi sana kadın bana erkek dedi sevgili olduk.
Kimi sana bilinç bana ruh dedi insan olduk.
Kimi sana zaman bana eylem dedi sonuç olduk.
Kimi sana tanrı bana kul dedi sonsuz olduk.

happiness

2009-01-16T09:34:00.002+02:00

Kederli yazılar okuyorum her yerde. Kederden kefen dikmiş, ölmeden üzerlerine giymiş bir sürü insan var orda, burda. Her satırları üzüntü kusuyor. Yağmurun yalnızlığından yakınıyorlar. Uzakların özleminden bahsediyorlar. Onlarca edebi bahaneye bıkmadan atıfta bulunuyorlar. Notaların kalplerine uğramadığını iddia edip ağlamaklı kelimeleri seçiyorlar genelde. Kederli olmayı sonuç sanıyorlar. Yazarlarının gözyaşlarını her mastürbasyonlarında görebilirsiniz. Siyah beyaz resimleri vardır, her daim hazır, romantik senaryolardan araklanmış. Acıyı daha kolay betimlemek için parmaklarına kırmızıbiber sürenlerini bile duydum. Kederlerinin sevilmesini, paylaşılmasını isterler. Duygularına tecavüz eden anıları yaşamaktan, mazoşistçe keyif alırlar. Öküzün boynuzunda dönen dünyada, boynuzun ucu onların kıçlarına denk gelmiştir. Keder anakarayken, mutluluk ıssız adadır onların dünyasında. Keder bağımlısı olduklarında çok geçtir artık. Üşenmeden onca yazmalarının nedeni, başkasına bulaştırmaktır kederlerini. Sanatçı kısmısı, “albüm yapmak için acılarımın birikmesini beklerim” der, blogcu kısmısı “kelimelerim kalbimden çıkarken tele takılmıştır, kanaması bundandır” dediğini sanır ama kelimeler biz bağırsaktan selam getirdik ey ahali der, bağıra çağıra. Acı çekilmeyen ütopik bir dünyada yaşadığımı iddia etmeyeceğim. Acıklı olanın bu kadar üzerine gitmem iç seslerini dinlemektense, iç seslerini yönetmek istemelerinden kaynaklı. Geçmişe yenilmelerinden. Salgın hastalık gibi yayılmalarından ve doyumsuz keder isteklerini frenleyememelerinden. Yarısı boş olan bardağın içinde boğulma tehlikesi geçirmektense, mutluluk saçın etrafa, güzellik katın yaşama, sonra nasıl olsa o güzellik gelip yine bulur sizi. Üşenmeyin, keder romanınızın tek bir harfini bile değiştirseniz, tüm dünya değişir.

athena'nın doğumu

2009-01-14T22:39:00.009+02:00

Akıl tanrıçası Athena’nın babası Zeus, annesi Metis’tir.

Yunan mitolojisindeki en garip doğumlardan biri Athena'nınkidir. Zeus, babası Kronos gibi çocuklarından birinin isyanı ile tahtından olacağı korkusuna kapılıp ilk karısı olan Metis'i yutar. Zeus'un kafasında hergün daha fazla büyüyen bir şişlik vardır. Karısını yuttuktan sonra bu şişlik yüzünden korkunç baş ağrıları çeken Zeus bir gün yanına Hephaistos'u çağırır. Zeus Hephaistos'a, en güçlü balyozunu alıp gelmesini ister. Hephaistos bir koşu tanrıların tanrısının isteğini yerine getirir. "Şimdi de en güçlü vuruşunu kafama göm!" der Zeus. Yıldırımların efendisinin bu isteğinden çekinir ateş tanrısı, kafama neden vurdun diyerek nefret kusmasından korkar. Zeus, demirci tanrısının kafasına vurması için tehditler yağdırır. Ne yapacağını şaşıran Hephaistos korkuyla karışık tüm gücünü kullanarak balyozuyla Zeus'un kafasına vurur. İşte o anda Athena miğferi ve zırhı ile tam takım babasının başından fırlar ve derki " Ben Pallas Athena. Diğer Tanrılardan saygı görmek istiyorum.". (http://wapedia.mobi/tr/Athena)

Demem o ki, akıl tanrıçası Athena pırıl pırıl silahlarla doğmuştur. (www.yazanadair.blogspot.com)

-Silahlarla doğan bir akıl tanrıçası- insan aklının silahlı olduğuna dair koyulmuş en açık teşhis olsa gerek.

Aperlai

2009-01-12T21:20:00.033+02:00

Aperlai

The Purple House koyda kamp hizmeti veren tek tesis.

5 odalı taş evde ya da,

Çadırınızda ya da,

Cibinliğin altında konaklayabilirsiniz :)

Uyanacağınız yerden denize uzaklığınız yaklaşık 100 adım.

Plajda eski sakinler sizi izliyor olacak.

Biraz ilerlerde kendinize ait koylar bulabilirsiniz.

Tüm lüksler gibi kum bulma şansınız da yok.

Denizden sıkılırsanız biraz yükseklere çıkın.

Akü ile çalışan buzdolabında sadece su ve alkol bulunduğu için yiyecekler günlük tüketiliyor.

Koy sakinleri ile akşamlarınızı paylaşabilirsiniz.

Tesiste elektrik yok. Güneşle yatıp güneşle kalkıyorsunuz.

Tesisin kendine ait teknesi ile civar koyları gezebilirsiniz.

Üçağız tekne ile 15 dakika.

Şanslı köpek.

Koyun su altyapısı yok, içme suyu köyden şişelerle getiriliyor, kullanma suyu eski Likya sarnıçlarından çekiliyor. (Resim sizi korkutmasın, çok daha temiz kuyular var.)

Dalından haspihas keçi boynuzu :)

Aperlai, denemeye değer :)

üç kelime

2009-01-09T22:33:00.005+02:00

itiraf

Kanatsız güvercinken uçmayı özleyeceğimi,
Koşamaz çiçekken suyu arayacağımı,
Tek renkken gökkuşağı olamayacağımı,
Sanırdım.
Acemilik.
Aldattım korkularımı.
Seninleyim.

tereddüt

Gözlerinin,
Buluştuğumuzdaki,
Sıcaklığı beni utandıran uçmaya hazır canlılığı mı,
Yoksa,
Ayrılırkenki,
Göle güneşi saklamışlığının ıslak parlaklığı mı,
Onları eşsiz kılıyor ?
Bilemedim.

aşk

Bursadayız.
Hava soğuk.
Nefesimde kokun.
Gözlerimde bir sonraki gülüşün.
Caddeler tenha.
Özlemimiz tenha.
Korkumuz tenha.
Dünyamız tenha.
Adımlarımız tenha.
Yürüyoruz.
Biz.

imdat düğmesi

2009-01-07T19:55:00.009+02:00

Savaşların bitmesi beklenir. Demokrasinin eşitlik getireceği düşünülür. Evliliklerin ahlaki sapkınlıkları azaltacağı sanılır. Tüm bunların gerçekleşmesini dileyen demeçler dinler, hikâyeler okuruz. Bir yanımız hep umutla doludur. Ancak, ne yazık ki taşıdığımız umutların çoğu diğer insanlara dairdir. Edilgendirler. Trafikte daha fazla saygı gösterilmeyi, iş yerinde daha adil davranılmayı, yazılarımızın daha çok okunmasını bekleriz.

Öte yandan, edilgen umutlar dünyasında yaşamayan bir yanımız da vardır. Savaşların, yoksulluğun veya günahın insanlığın var olduğu günden bugüne kadar devam ettiğini söyleyen ve imdat düğmesinin nerede olduğunu bilen yanımız. İçeride bir yerde sürekli fısıldar. Ama azımız onu duymak ister. Bunun sebebi, söylediği şeyin insanı çıldırtmaya yetecek kadar basit ve kesin oluşudur. Basit olanın bu kesin gerçekliği deliliğe iter birçoklarını. Bu yüzden o yanımız pek dinlenmez ve edilgen umutlarla dolu tarafa dönük yürürüz genelde. Nihayetinde cennete alınacağımızı umarak ölürüz.

Evrim süreci hayvanlarla birlikte bitmiştir. İnsanoğlu evrimleşen canlıların izinden gittiğini sanır ve bir gün kendi türünün de evrimleşeceği yanılgısıyla yaşar. Bu yanılgı insanın diğerlerine dair umutlar beslemesine sebep olur. İnsan evrimleşmez. Evrim, doğası gereği, zaten olması gerektiği şekilde gerçekleşmiştir-gerçekleşmeye devam etmektedir. Evrimleşen türün canlıları topluca evrimleşir ve eski özelliklerini geride bırakırlar. İnsanı hayvandan ayıran özellik özgür iradesidir. Bu irade onu evrim sürecinden soyutlar. İnsanın yapması beklenen ilerlemeye devrim denebilir. Devrim gruplar veya devletler tarafından toplu bir şekilde gerçekleştirilemez. Devrim bireyseldir. Özgür irade, her insanın devrimini kendine dair kılmıştır. Kendi devriminizi kendiniz yaratırsınız. Dünyanız devriminiz ile biçim değiştirmeye başlar.
Basit olanın delirten yanı burada saklıdır. Evrimi bekleyen insan, diğerlerini bekler. Devrimi bilen insan önce kendini değiştirir. İmdat düğmesinin üzerinde çok basit bir cümle yazar, “kendine yapılmasını istemediğini başkasına yapma.” İnsanlığın acılarının son bulması bu cümle kadar yakın, bu cümle kadar basittir. Tüm bireyler tarafından gerçekleştirilmesini imkânsız kılan ise basitliği ve kesinliğidir.
Basit olanı özümsemeye harcadığımız zamandan daha fazlasını üzerine düşünmeye harcarız. Düşünme şüpheyle ilgilidir. Bizi delirmekten kurtarır ama imdat düğmesinden uzaklaştırır.

Çok mu düşünüyoruz, ne?

mahalle bakkalı

2009-01-06T12:53:00.004+02:00

Kim bırakmıştı ki bu kitabı kapımın önüne? Daha bir ihtimal bile yaratamamışken, telefon çaldı.

- Merhaba.
- Selam. Nasılsın?
- Ben iyiyim. Konuşmamız lazım.
- Konuşuyoruz ya.
- Evet de işte, sorun da burada! Biz hep, aynı, aynı şeyleri konuşuyoruz.
- Ne demek şimdi bu?
- Bu biz ayrılıyoruz demek.
- Ne! Hep aynı şeyleri söylediğim için mi, ayrılıyoruz. bu yüzden mi aradın beni?
- Hep aynı şeyleri düşünmekle o kadar meşgulsün ki, biz daha yukarılara çıkmamız gerekirken, aynı yerde kaldık. Gidemiyoruz. Hareket edemiyoruz.
- Ayrılığımızın sebebi benim naçizane düşüncelerim mi? Böylesi bir şeyi iddia etme hakkını nasıl bulabiliyorsun kendinde? Saçmalık bu.
- Ben hiçbir şey iddia etmiyorum. Bak. Bunu bu şekilde, burada çözemeyiz.
- Peki ne dememi bekliyorsun şimdi, tez çalışmalarına başlayayım mı?
- Dinle, düşüncelerin olmayanla ilgilidir, şimdi bu an olanla ilgili değildir. Düşünce ya geçmiştedir, ya gelecekte. Ben –an-ı istiyorum senden, ama sen veremiyorsun. Düşüncelerine o kadar dalmış durumdasın ki. Bunu düşün lütfen.
- Nasıl vermemi bekliyorsun sana -an-ı?
- Özgür ol.
- Özgür mü olayım?
- Evet.
- …
- Şimdi kapamam lazım. Görüşürüz.
- Tamam. Hoşça kal.

Değişmeliymişim!
Özgür olmamak neydi ki? Nereden başlamalıydım, bari onu söyleseydi!
Ayrılmak yorucuydu. Şimdi yeni bir ilişki için tüm hikayeye format atmak, orijinal seri numarasını bulup işletim sistemini kurmak ve sonra da donanımların uyumlu çalışması için sürücüleri baştan yüklemek lazım.
İki kişi girdiğim evden tek başıma çıktım. Sigaram azalmıştı. Bakkala gittim.

- Hoş geldin. Nasılsın evlat?
- Sağol abi, napalım, bildiğin koşturmaca.
- Bi solgun gördüm seni, aman dikkat et kendine, malum kış.
- Yok, sağolasın, iyiyim, biraz tadım kaçtı sadece.
- Yapma evlat, üzüldüğün şeye bak. Madem tadın kaçtı, kovala sen de onu. İzini sür. Bulursun elbet. İzi takip et, yolu bul. Hacı olmak gibi.
- Tabi, tabi, doğru söylüyorsun. Bi sigara verir misin bana?
- Buyur bakalım. Bu arada, seni bir tavşan sordu, 10 dakika kadar önce?
- Tavşan mı?
- Evet, tavşan.
- Ne dedi?
- Hiç sadece sordu.
- Tamam teşekkür ederim. Hayırlı işler.
- Sağolasın evlat.

Bakkaldan çıktım. Özgür ol diyen bir sevgilim, izi takip et diyen bir bakkalım vardı. Evden çıkarken berbere gitmeyi planlamıştım ama bugün doğru gün değildi, sanırım. On adım atmamıştım ki, çakmağımın olmadığını fark ettim. Arkamı döndüm. Tavşan karşımdaydı.

- Merhaba.
- Sen, sen beni nerden buldun? Kimsin, nesin sen?
- Tavşanım ben, sıradan bir tavşan. Seni bulmak zor olmadı, teknoloji çok gelişti biliyorsun.
- Şu anda bu gelişmeden memnun mu olmak üzere miyim, yoksa mağdur olmak üzere mi?
- Siz dünyanızda maddi ve manevi olarak sürekli gelişme halindesiniz. Bu gelişmeleri sağlayan insanlarınız var. Bu insanlar ikiye ayrılmakta, pozitif ve negatif yönde geliştirenler. Gelişme hangi tarafta daha büyükse, siz insanlar öyle kokuyorsunuz. Teknolojinin seni mutlu mu mutsuz mu ettiğini, sen düşünmelisin, bana sorma. Ama bu başka zaman anlatılacak bir hikaye. Bugün sürmen gereken iz ile bir alakası yok.
- İz mi? Ne izi, ne istiyorsun benden?
- Sana verdiğim kitabı okudun mu?
- Kitap mı? Sen mi bıraktın onu kapının önüne. Neden verdin o kitabı?
- Okudun mu?
- Hayır okumadım.
- Eğer 2 dakika 38 saniye içinde herhangi bir satırını okumazsan, hayatının değiştirmen için sana sunulan bu fırsatı kaçıracaksın. Ama ikimizde biliyoruz ki sen değişmek istiyorsun.
- Neden not falan yazmadın, o zaman üzerine? Hem bir kitap nasıl değiştirebilir her şeyi?
- Siz, kitaplarda yazan tanrılara inanıyorsunuz. Hatırladın mı?
- Ne bekliyorsun benden şimdi! Gerçekten gidip okumaya çalışacağımı düşünmüyorsun değil mi?
- Sen, takım elbise giyen, elinde kronometre tutmuş, kaç tavşan ile konuştun şimdiye kadar?

Koşmaya başladım.
Bakkalı geçtim. Apartmana girdim. Kapıyı açtım. Kitabı aldım. İlk gördüğüm cümleyi okudum. “bir tür kavuşmadır hatırlayış. unutuş, bir tür özgürlüktür.”
Tekrar okudum.
“bir tür kavuşmadır hatırlayış. unutuş, bir tür özgürlüktür.”
Çalan telefon ile irkildim.

- Hey. Nerdesin sen?
- Evdeyim.
- Evde misin hala? Gelmiyor musun yoksa?
- Ben kötü bir günümdeyim. Gelmeyeceğim.
- Sesinden anlamalıydım. Yine de ısrar etmek durumundayım.
- Çok şansın yok.
- Peki, dikkat et kendine, yoksa saçların dökülecek?
- En azından benim hala var. Sen yarısını döktün ama hala hareket halindesin.
- Önemli olan hareket değil, seni neyin hareket ettirdiği, dostum. İnsanlar mı, iraden mi? Beni, iradem özgür kılmış. Saçlarım olmaya versin.
- Erken başlamışız içmeye bu akşam. Kaldır benim içinde bi kaç kadeh.
- Senin için de kadeh kaldıracağım. Rata’ya selam söyle. Görüşürüz.
- Tamam, iyi eğlenceler.

Kulağımda ki gürültü kesildi.
“Rata’mı,Rata da kim? Tanımıyordum öyle birini.

Süre dolmuş olmalıydı. Keşke telefona cevap vermeseydim. Ama zaten dolmuştu herhalde zaman. Belki okuduğum kadarı için bile geç kalmıştım.
Ama ne fark ederdi ki? Tek bir cümle okuyabilmiştim.
“bir tür kavuşmadır hatırlayış. unutuş, bir tür özgürlüktür.”
Hadi kitap neyse de, sadece tek bir cümle değiştirebilir miydi insanın hayatını?
Beş dakika içinde olan biten tüm o çılgınlık bana 1 ay yeterdi.

Ne gün ama! Özgür olmamakla suçlanarak ve hediye edecek bir an bulamadığım için terk edilerek başladım. Sonra mahalle bakkalımızdan, izleri takip etmekle ilgili bir ücretsiz bir ders aldım. Tavşanın biri beni teknolojiden soğuttu. Derken kaderimi okuyacağımı umarak, aynı tavşanın hediye ettiği kitabın sadece bir satırını okuyabildim. Ve en iyi arkadaşım özgürlüğünün iradesinde olduğunu söyledi.
Neyin izini sürmeliydim şimdi?
Dışarı çıktım.
Çakmağımı yine evde unutmuştum. Bakkala gittim.

- Sana bir hediye var, evlat.
- Kimden.
- Rata’dan.
- Rata mı? Havuç mu, onlar? Rata kim?
- Tavşan. Demin konuştuğun.

Havuçları aldım.
Mucizevi havuçlar.
Gülümsemişim ki, bakkal konuşmaya başladı.

- Havucun seni bu kadar mutlu edeceğini bilseydim. Baştan verirdim bir tane.
- Teşekkür ederim, iz konusunda haklıymışsın.
- Biz mahelle bakkalları ne için varızdır ki? İşte çakmağın.

Dışarı çıktım. Berbere gitmeliydim.

Korku

2009-01-03T22:57:00.003+02:00

Dreamer, “Korku, durmadan var oluşunu damarlarında dolaşan bir uyuşturucu maddedir. Bu, ‘bir şeyden korkmak’ olmak zorunda değildir. Bu salt ‘korku’ dur, hepsi bu kadar” dedi. “Şimdiye dek ona alıştın.
Bir insanın olaylar dünyasında karşılaştığı koşullar faydalıdır, çünkü bunlar onun hem kaçmaya çalıştığı hem de içinde görmekten kaçındığı şeyleri meydana çıkarır. Kötülük ve rastlantı, bir Okulu olmayan kişiler için felaketlerdir. Halbuki Bu Okulun bünyesindeki kişiler için bunlar, yitirilmiş bütünlüğü yeniden ele geçirmeye ve anlamaya yarayacak uygulamalı çalışma araçlarıdır. Aynı zamanda, kişinin gerçek durumunun alarm sinyalleri ve semptomlarıdır da.
İnsanın inandığının aksine, ilk önce korku gelir ve ardından korkulacak şeyi seçeriz”.
Şüphe, korku ve ıstırap, hemen sıradan bir insanın yaşamındaki olasılıkların sınırlarını çizer; onun yarı hapishane, yarı korunak olan bir yer altı sığınağının sağlam duvarları arasındaymış gibi, içinde kendisini güvende hissettiği, gerçek olmayan ipnotik bir oylum.
“Korkunun terk edilmesi, bütünlüğe, yani oluşun birliğine doğru atılan ilk adımdır; çünkü korku üzerinde ne bir şey kurulabilir ne de anlamını geliştirebilirsin. Korkusuzluk bir savaşçının ilk kuralıdır. Korku, seni işine bağımlı kılar ve geçmişte yaptığın gibi hastalığa sığınmaya zorlar.”
Şu buyruğunu verdiği sırada Dreamer’ın sesi sert bir öğüt verme havasına büründü: “Korkuyu fırsata dönüştür! İnsanın yalnızca iki duygusu vardır: korku ve sevgi. Bunlar birbirinin zıttı değildir. Bunlar oluşun farklı düzeylerindeki aynı gerçekliktir. Korku çürümüş sevgi, sevgi yücelmiş korkudur.”
Bu son cümlelerini yazabilmem için bana biraz süre tanıdı ve sözcüğü sözcüğüne yazdığımdan emin olmadan sözlerine yeniden başlamadı.
“Korku içteki ölümdür. Kahraman, içinde ölümden olmayan korkusuz bir adamdır. Kahraman sözcüğü (hero) ve eros, amore, a-mors, hepsi ölümsüzlük demektir. İçinde ölüm olmayan bir kişi, dışarıda onunla karşılaşamaz.
Zaferi meydan savaşının uğultusunda değil, yalnızlıkta, kendini yenerek kazanan kahraman, insanlık merdivenindeki bir düzeydir. Savaş yalnızca kahramanın görünmeyende zaten ele geçirdiği şeyi görünür kılmaya yarar. Savaşta onun yenilmezliğiyle yıkılmazlığı oluşta çoktan gerçekleşmiş bir şeyin yeniden kanıtlandığı bir deneme, ölüm üzerindeki zaferini gösteren bir turnusol kağıdıdır.”

Stefano Elio D’Anna - Tanrılar Okulu(syf;189)

kırmızı

2009-01-03T22:55:00.001+02:00

Yakındım.
Hem geceye hem gündüze.
Yakındın.
Sadece nefes vardı aramızda.
Yakındık
Biz durmuştuk, dünya dönüyordu.

Daha da yaklaştık.

Öptüm.
Ansızın, Masalsı, Sıcacık.

Kokladım.
Gizemli, Lezzetli, Eşsiz.

Dokundum.
Yumuşak, Kırmızı, Gizlice.

Duydum.
Sessizliği, Şeytanı, Kalbini.

Gördüm.
Dudaklarını, Gözlerini, Kendimi.

Sonra uzaklaştın.

Uzaktım.
Başka bir yerin hayaline.
Uzaktın.
Aynada her gün gördüğüne.
Uzaktık.
Siyaha, kelimelere, diğerlerine.